Karadağ, 1 kasım 2026'dan itibaren Rus vatandaşlarına vize uygulamaya karar verdi. Rusya'nın Podgorica büyükelçiliğinden gelen tepki diplomatik biçimde yuvarlatılmış değildi - önceden gönderilmiş bir faturaydı.

Açıklamada vize rejiminin, Podgorica'nın dış politika rotasının, öncelikleri arasında Karadağ'ın çıkarları bulunmayan yabancı sponsorların etkisine tam bağımlılığının bir kanıtı daha olduğu belirtiliyor. Diplomatik dilden anlaşılır dile çevirisi: kararı siz vermiyorsunuz, ama faturayı siz ödeyeceksiniz.

Ve burada rakamlar söylemden daha ilginç. Büyükelçiliğe göre Rus turistler geçen yıl Karadağ'daki tüm gecelemelerin yüzde 16,4'ünü oluşturdu; turizm ise ülkenin gayrisafi yurt içi hasılasının yaklaşık yüzde 30'unu getiriyor. Bu, bütçede bir dipnota gizlenmiş bir kalem değil - ekonominin neredeyse üçte biri, üstelik her altı gecelemeden yaklaşık biri tek bir pazardan.

Büyükelçilik ayrıca, önemli Karadağ projelerindeki Rus sermaye yatırımlarının olumsuz etkileneceği uyarısını yaptı ve Karadağ yurttaşlarının bu önlemi desteklediğinden kuşku duyduğunu belirtti. Sonuncusu klasik bir hamle - kararı çürütemiyorsan, kararı alanın yetkisini tartışmaya aç.

Moskova, Avrupa Birliği'ne aday ülkelerle bile vize sorununun çözümüne açık kaldığını, ancak Karadağ tarafında yeterli ilgi olmadığını bildirdi. Açıklama, Rusya'nın bu düşmanca adımlara uygun biçimde yanıt verme hakkını saklı tuttuğu ifadesiyle bitti.

Hikâyenin büyükelçiliğin anmadığı bir ikinci yarısı da var. Karadağ AB üyeliğine aday ve bölgede müzakerelerde en ileri ülke; Birliğin vize politikasıyla uyumlaşma da bu yolun parçası. Başka bir deyişle bu bir kapris değil - tüm bölgenin yıllardır istediği bir koltuğun bilet fiyatı.

Kenardan izleyen bizler için asıl mesele de bu. Brüksel'e atılan her adımın kendi fiyat listesi var ve onu asla vaat eden ödemiyor - kasımda Budva'daki otelci ödüyor. Soru, Karadağ'ın hata yapıp yapmadığı değil; küçük bir ekonominin jeopolitik tutarlılığı kendi sezonuyla ne kadar süre satın alabileceği.