Üsküp'ün sokaklarının yeniden nehre dönüşmesi için daha kuvvetli bir öğleden sonra yağmuru yetti. En kötüsünü Kisela Voda yaşadı; su sokakları doldururken yağmur suyu kanalları neredeyse hiçbir yerde onu toplayamadı. Vatandaşlar alarm verdi, fotoğraflar yayıldı ve soru her yaz olduğu gibi aynı kaldı - geleceği bilinen bir şey bizi neden her seferinde gafil avlıyor?

Yağmur felaket değildir. Yağmur bir hava tahminidir. Felaket, bir şehrin altyapısının birkaç saatlik kuvvetli yağmuru sokaklara taşmadan atlatamamasıdır. Kanallar suyu toplamıyorsa, bu bir mücbir sebep değil - yıllardır birinin temizleyip genişletmesini bekleyen bakımsız bir şebekedir.

Ve işte tanıdık Balkan sahnesi geliyor: su zaten diz boyu olduktan sonra kurumlar harekete geçer, ekipler çıkar, „sahada çalışılıyor“ diye açıklamalar yapılır. Taşkından sonraki kurtarma, taşkını önleyecek sessiz çalışmadan hep daha gösterişli görünür. Ama ıslak ayakkabılı vatandaş krizde kahramanlık aramıyor - yağmur yağmadan önce çalışan kanallar arıyor.

Sorumluluk sorusu retorik değil. Temiz ve açık kanallar lüks değil, her belediyenin sağanak mevsiminde işlemesi için temel önkoşuldur. Her yaz aynı sokaklar su altında kalıyorsa, sorun Üsküp'ün üzerindeki bulutta değil, iki taşkın arasında bunları önleyecek işi kimsenin yapmamasındadır. Bir sonraki kuvvetli yağmura kadar - ki o kesinlikle geliyor - bir şeyin değişip değişmeyeceğini, yoksa sadece açıklamaların mı değişeceğini göreceğiz.