Доволен беше еден посилен попладневен дожд за скопските улици повторно да се претворат во реки. Најлошо помина Кисела Вода, каде водата ги наполни улиците, а атмосферската канализација речиси никаде не успеа да ја собере. Граѓаните алармираа, фотографиите се рашираа, а прашањето остана истото како и секое лето – зошто секој пат нè изненадува нешто што се знае дека доаѓа?

Дождот не е катастрофа. Дождот е временска прогноза. Катастрофа е кога инфраструктурата на еден град не може да издржи неколку часа посилен дожд без да се излее по улиците. Кога канализацијата не собира вода, тоа не е виша сила – тоа е неодржана мрежа што со години чека некој да ја исчисти и прошири.

И тука доаѓа познатата балканска сцена: откако водата веќе е до колена, институциите се активираат, екипите излегуваат, се објавуваат соопштенија дека „се работи на теренот“. Спасувањето по излевањето секогаш изгледа поефектно од тивката работа што би го спречила излевањето. Но граѓанинот со натопени чевли не бара херојство во кризата – бара канали што работат пред да падне дождот.

Прашањето за одговорност не е реторичко. Чистите и проодни канали не се луксуз, туку основен предуслов секоја општина да функционира во сезона на пороеви. Ако секое лето истите улици се под вода, тогаш проблемот не е во облакот над Скопје, туку во тоа што помеѓу две поплави никој не ја врши работата што ги спречува. До следниот пороен дожд – а тој сигурно доаѓа – да видиме дали нешто ќе се промени, или само ќе се менуваат соопштенијата.