Mjaftoi një shi më i fortë pasditeje që rrugët e Shkupit të shndërroheshin sërish në lumenj. Më keq kaloi Kisela Voda, ku uji i mbushi rrugët, ndërsa kanalizimi atmosferik pothuajse askund nuk arriti ta mblidhte. Qytetarët alarmuan, fotografitë u përhapën, dhe pyetja mbeti e njëjtë si çdo verë - pse çdo herë na zë në befasi diçka për të cilën dihet se po vjen?

Shiu nuk është katastrofë. Shiu është parashikim i motit. Katastrofë është kur infrastruktura e një qyteti nuk përballon disa orë shi më të fortë pa u derdhur nëpër rrugë. Kur kanalizimi nuk e mbledh ujin, kjo nuk është forcë madhore - është një rrjet i pamirëmbajtur që prej vitesh pret dikush ta pastrojë dhe ta zgjerojë.

Dhe këtu vjen skena e njohur ballkanike: pasi uji tashmë është deri në gju, institucionet aktivizohen, ekipet dalin, botohen njoftime se „po punohet në terren“. Shpëtimi pas vërshimit gjithmonë duket më spektakolar se puna e heshtur që do ta kishte parandaluar vërshimin. Por qytetari me këpucë të lagura në krizë nuk kërkon heroizëm - kërkon kanale që punojnë para se të bjerë shiu.

Pyetja e përgjegjësisë nuk është retorike. Kanalet e pastra dhe të kalueshme nuk janë luks, por parakusht themelor që çdo komunë të funksionojë në sezonin e rrebesheve. Nëse çdo verë të njëjtat rrugë janë nën ujë, atëherë problemi nuk është te reja mbi Shkupin, por te fakti se midis dy vërshimeve askush nuk e bën punën që i parandalon. Deri te shiu tjetër më i fortë - dhe ai sigurisht po vjen - të shohim a do të ndryshojë diçka, apo do të ndryshojnë vetëm njoftimet.