Dünya Kupası başlıyor; ev sahipliği ABD, Kanada ve Meksika arasında paylaşılmış durumda. Arjantin, Katar 2022'nin şampiyonu olarak ve pek azının dile getirme hakkına sahip olduğu bir hırsla geliyor - kupayı savunmak. Dünya Kupası'nın tüm tarihinde bunu yalnızca iki ulus başardı: İkinci Dünya Savaşı öncesinde İtalya ve altmışlarda Brezilya. Gerisi, başlamadan önce iyi satan bir hikâye.

Balkanlı izleyici için ise en büyük hikâye Buenos Aires'te değil. Zagreb'de ve adı Luka Modrić. 40 yaşında, Hırvatistan'ın kaptanı son Dünya Kupası'na çıkıyor ve onunla birlikte genel olarak Hırvat futbolunun en başarılı dönemi sona eriyor. Rusya 2018'de gümüş, Katar'da bronz - küçük bir ülkenin, çok daha büyüklerinin ulaşamadığı yerde öne çıkardığı bir nesil.

Balkanlar böyle kaç hikâye biliyor? Yıllarca tüm takımı sırtında taşıyan bir oyuncu, ve gittiğinde geriye ne parayla ne arzuyla doldurulan bir boşluk kalır. Modrić'siz bir Hırvatistan aynı Hırvatistan olmayacak - bunu hem taraftarlar hem rakipler biliyor.

Fransa ise Deschamps yönetiminde son kez oynuyor; kadrosunda Mbappé ve Olise ile, yalnızca Brezilya'nın yaptığı bir şeyin hayalini kuruyor - 1994 ile 2002 arasında üst üste üç final. Bir Dünya Kupası yarı finaline çıkan ilk Afrika milli takımı Fas ise, güneyin takımlarını küçümseyen favorileri yeniden sarsmak istiyor.

Herkes bir planla geliyor, herkes önceden anlatılmış bir kaderle geliyor. Ama futbol, kendisine önceden yazılan senaryoyu nadiren okur. Bir ay sonra kimin doğruyu söylediğini, kimin ise başlamadan önce yalnızca iyi pazarladığını öğreneceğiz.