23 Haziran 1991'de, Trondheim'daki Nidaros Katedrali'nde, Norveç Kralı Harald V ve Kraliçe Sonja bir kutsama için sunağın önünde diz çöktü - taç giyme değil, askeri tören değil, sessiz bir dinî ayin. Bugün o günden bu yana 35 yıl geçiyor ve Norveç monarşisi bunu o zamankinden çok farklı bir meydan okumayla karşı karşıya kalarak anıyor.

1991'de devrimci olan şey - önceki kuşakların militarist gösterişinden vazgeçen ve halka daha yakın olmak isteyen bir monarşi - bugün norm. Harald o dönem güney ve kuzey Norveç'i, onlarca gün süren yolculuklarla gezdi; kurum ile vatandaşlar arasında doğrudan bir bağı simgeleyen ortaçağ kökenli bir gelenek. „İşimiz üzerine Tanrı'nın kutsamasını almak büyük bir güç kaynağıydı", diye hatırlıyor kral.

Ama otuz beş yıl sonra idil çatladı. Kraliyet çifti derin yaşlılıkta, Veliaht Prenses Mette-Marit kısa süre önce akciğer nakli geçirdi, Veliaht Prenses'in önceki bir ilişkisinden olan oğlu Marius Borg hakkındaki cezai suçlamalar ise tüm kurumun üzerine gölge düşürüyor. Norveç parlamentosu, gerektiğinde Prenses Ingrid Alexandra'nın naip olarak hüküm sürmesine izin veren reformlar bile geçirdi.

Monarşiler ebedi görünmek ister, ama onlar da hepimiz gibi yaşlanır. Norveç, tüm alçakgönüllülüğü ve popülerliğiyle, en sakin tacın bile hastalığa, skandala ve zamana bağışık olmadığını şimdi gösteriyor. İskandinavya'nın sessizce kendine sorduğu soru, tüm modern monarşilerin sorduğuyla aynı: Bir kurumun varlığını sürdürmesi için gelenek ne zamana kadar yeterli bir neden olacak?