Më 23 qershor 1991, në katedralen Nidaros në Trondheim, mbreti Harald V dhe mbretëresha Sonja e Norvegjisë u gjunjëzuan para altarit për një bekim - jo kurorëzim, jo ceremoni ushtarake, por një akt i qetë fetar. Sot mbushen 35 vjet nga ajo ditë, dhe monarkia norvegjeze e shënon me një sfidë krejt të ndryshme nga ajo që kishte atëherë.

Ajo që në vitin 1991 ishte revolucionare - një monarki që hoqi dorë nga shkëlqimi militarist i brezave të mëparshëm dhe donte të ishte më afër popullit - sot është normë. Harald atëherë vizitoi Norvegjinë jugore dhe veriore në udhëtime që zgjatën dhjetëra ditë, një traditë mesjetare që simbolizon lidhjen e drejtpërdrejtë mes kurorës dhe qytetarëve. „Të merrnim bekimin e Zotit mbi punën tonë ishte një burim i madh force", kujton mbreti.

Por tridhjetë e pesë vjet më vonë, idili është çarë. Çifti mbretëror është në pleqëri të thellë, princesha e kurorës Mete-Marit së fundmi pati një transplant mushkërie, ndërsa akuzat penale ndaj Marius Borg, djalit të princeshës së kurorës nga një lidhje e mëparshme, hedhin hije mbi gjithë institucionin. Parlamenti norvegjez madje miratoi reforma që i lejojnë princeshës Ingrid Aleksandra të sundojë si regjente kur të jetë e nevojshme.

Monarkitë duan të duken të përjetshme, por edhe ato plaken si të gjithë ne. Norvegjia, me gjithë modestinë dhe popullaritetin e saj, tani tregon se as kurora më e qetë nuk është imune ndaj sëmundjes, skandalit dhe kohës. Pyetja që Skandinavia ia bën në heshtje vetes është e njëjta që e bëjnë të gjitha monarkitë moderne: deri kur do të jetë tradita arsye e mjaftueshme që një institucion të mbijetojë?