На 23 јуни 1991 година, во катедралата Нидарос во Трондхајм, кралот Харалд V и кралицата Соња на Норвешка клекнаа пред олтарот за благослов – не круна, не воена церемонија, туку тивок религиозен чин. Денес поминуваат 35 години од тој ден, и норвешката монархија ги одбележува со сосема поинаков предизвик од оној што го имаа тогаш.

Тоа што во 1991 беше револуционерно – монархија што се откажа од милитаристичкиот сјај на претходните генерации и сакаше да биде поблиска до народот – денес е норма. Харалд тогаш ги обиколи јужна и северна Норвешка во патувања што траеја десетици денови, средновековна традиција што симболизира директна врска меѓу круната и граѓаните. „Да го добиеме Божјиот благослов над нашата работа беше голем извор на сила”, се сеќава кралот.

Но триесет и пет години подоцна, идилата е напукната. Кралскиот пар е во длабока старост, престолонаследничката Мете-Марит неодамна имаше трансплантација на бел дроб, а кривичните обвиненија против Мариус Борг, синот на престолонаследничката од претходна врска, фрлаат сенка врз целата институција. Норвешкиот парламент дури донесе реформи што ѝ дозволуваат на принцезата Ингрид Александра да владее како регент кога ќе биде потребно.

Монархиите сакаат да изгледаат вечни, но и тие стареат како сите нас. Норвешката, со сета своја скромност и популарност, сега покажува дека ниту најмирната круна не е имуна на болест, скандал и време. Прашањето што Скандинавија тивко си го поставува е истото што го поставуваат сите модерни монархии: до кога традицијата ќе биде доволна причина институцијата да опстане?