Hayvanat bahçesi, sineması ve lunaparkı olan bir çiftlik. Orada büyüyen bir çocuğun iliğine kadar şımarmış olması gerekirdi. Paris Jackson, Alex Cooper'ın podcast'inde evdeki kuralın tam tersi olduğunu anlattı - ve bu, pek çok ebeveynin yaptığını iddia ettiği, ama çok azının gerçekten uyguladığı türden bir şeye benziyor.

Sabah, sınıfa dönüştürülmüş bir odada başlıyordu. „Uyanıp sınıfımız olan odaya giderdim ve okula orada 'giderdik'” diye anlatıyor. „Giderdik” sözcüğünün tırnakları ona ait - kendi oturma odasındaki özel okulun saçmalığını fark eden de o.

Eğlence alanlarının kuralı netti: ödül kazanılır. „İyiysen, görevlerini, ev ödevlerini ve yapman gereken şeyleri yaparsan, hafta sonu gidip hayvanları görebilir, oyuncaklara binebilir ya da sinemaya gidebilirsin.” Yani bütün o yer vardı - ve haftanın beş günü kapalı duruyordu.

Bütün meseleyi taşıyan cümle

Cooper, hepsi her an serbestçe erişilebilir olsaydı ne olacağını sordu. Paris'in yanıtı bütün söyleşinin en keskin bölümü: „Harika olurdu, ama hayır. Muhtemelen büyüyüp şımarık bir insan olurdum.”

Bu, kendini savunan birinin cümlesi değil. Kendisine ait olan bir şeye erişimini birinin neden kısıtladığını anlamış bir insanın cümlesi. O aile hakkındaki anlatılar arasında - ki kütüphane dolusu var - bu, kızın babasının kararını doğru diye onayladığı ender örneklerden biri.

Bütün gezegenin izlediği cenaze konuşması içinse hazırlıklı olmadığını söylüyor. „O anda öylece oldu.” Ve o günden beri görüntüleri bir kez bile izlemedi. On yedi yıl sonra, hayatının en çok izlenen anı, onun bakmayı reddettiği tek an.