Un, su, karides, maydanoz ve soğan. Neredeyse hiçbir şeye mal olmayan beş malzeme, ama sonuç üç yıldızlı restoranlarda satılıyor. Endülüs'ün tortillitas de camarones'i, yoksul mutfakla pahalı mutfak arasındaki farkın neredeyse hiçbir zaman malzeme listesinde olmadığının kanıtı.

Kökeni on altıncı ve on yedinci yüzyıla dayandırılıyor; Cenevizli tüccarların ve onların un-su karışımlarının etkisi de olası. Kadiz'de bu, bolca bulunan körfez karidesiyle buluştu ve bugün bilinen versiyon böyle doğdu - neredeyse saydam, çıtır, minik karideslerle dolu.

İki kadın ve iki karar

Bu yemeğin bütün modern biçimi tek bir handan çıkıyor - San Fernando'daki Venta de Vargas. Catalina Pérez, daha ince bir tortillita elde etmek için un oranını değiştirdi. Ardından María Picardo suyu maden suyuyla değiştirdi; kenarlardaki kabarcıkları ve danteli veren hamle bu.

İkisi de hiçbir şeyi patentlemedi. Bugün aynı teknik, tezgâh başından Ángel León'un Aponiente'sine kadar kullanılıyor ve artık kimse bunun bir handa alınmış iki karara dayandığını hatırlamıyor.

María Lo'nun tarifi

MasterChef birincisi şu oranları veriyor: 120 g taze karides, 90 g yumuşak buğday unu, 70 g nohut unu, 240 g buzlu, çok soğuk su, yarım taze soğan, biraz soğuk bira, taze doğranmış maydanoz, tuz ve kızartmak için zeytinyağı.

Soğan ince doğranır, maydanoz saplarından ayrılıp kıyılır. Bir kapta soğan, maydanoz, iki un ve su karıştırılır - ama hepsi birden değil, dörtte üçü; sonra kıvam yavaş yavaş ayarlanır. Ardından yeni açılmış, soğuk bira ve tuz eklenir.

Hamur akışkan kalmalı. Tarifin çöktüğü ilk yer burası - her içgüdü, „tutsun” diye onu koyulaştırmayı söyler ve danteli öldüren tam da budur.

Yağ geniş bir tavada yüksek ateşte, iyice kızgın ama asla dumanlanmayacak şekilde ısıtılır. Karidesler kızartmadan hemen önce eklenir, daha erken değil. Hamur kepçeyle yağa bırakılır ve hemen kepçenin ucuyla açılır - incelik burada elde edilir. Bir tarafı altın rengi alınca çevrilir. Maşayla çıkarılır, kâğıt üzerinde süzülür ve hemen, elle, daha ağzı yakarken yenir.

Bu tarifin hiçbir aşaması ekipman istemiyor. Doğru sıcaklık ve yirmi saniyelik sabır istiyor - ki bu, raftan alınacak herhangi bir aletten daha pahalı bir yatırım.