Mesaj diğerleri gibi geliyor. Bankadan geliyormuş gibi görünüyor, bankanın adını taşıyor ve tek bir şey istiyor: linke tıklayın ve bilgilerinizi doğrulayın.

NLB, tam da bu tür sahte SMS mesajlarının dolaştığı konusunda uyarıyor; bu mesajlarda kişisel ve bankacılık verilerini toplamak için bankanın adı ve markası kötüye kullanılıyor. Alıcılardan kişisel bilgilerini, ödeme kartı bilgilerini ya da elektronik ve mobil bankacılıkla ilgili verilerini girmeleri veya doğrulamaları isteniyor.

Her şeyi çözen tek bir kural

Bankadan, ezberlenmeyi hak eden bir cümle geliyor: „NLB sizden hiçbir zaman SMS linki üzerinden şifre, PIN veya başka gizli bilgi istemeyecek.”

Bu, nüanslı bir tavsiye değil. Bu mutlak bir kural ve tam da bu yüzden kullanışlı. Bir mesaj link üzerinden şifre ya da PIN istiyorsa - ne kadar inandırıcı görünürse görünsün, hangi logoyu taşırsa taşısın, ne kadar acil dururlarsa dursun - o mesaj bankadan değildir. Nokta.

Bu dolandırıcılığın adı ne

Buna „smishing” deniyor - SMS ve sahte bir link üzerinden, sonradan kötüye kullanılabilecek hassas verilere ulaşma girişimi. E-posta üzerinden yapılan oltalamayla aynı mantık; yalnızca telefonda, insanların daha hızlı ve daha az dikkatli okuduğu yerde.

Dolandırıcılar için SMS'in e-postadan daha iyi işlemesinin nedeni tam da bu. E-postayı bilgisayarda, gönderenin adresini okuyacak vaktin varken açarsın. SMS'i otobüste, üç saniyede, aklın başka yerdeyken açarsın.

Bunun pratikte anlamı

NLB, vatandaşlara herhangi bir veri paylaşmadan önce her mesajı ve kaynağını dikkatle kontrol etmelerini öneriyor.

En güvenli yaklaşım kontrol etmekten de basit: mesajdaki linke hiç tıklamamak. Bankanın gerçekten sizi aradığını düşünüyorsanız, uygulamayı kendiniz açın ya da bildiğiniz numarayı arayın - mesajdaki numarayı değil.

Bu uyarının gelmiş olması iyi. Geriye kalan soru şu: kaç kişi uyarıyı okuyor, kaç kişi ise yalnızca ondan önce eline ulaşan mesajı?