Një fermë me kopsht zoologjik, kinema dhe karuselë. Një fëmijë që rritet atje do të duhej të ishte i llastuar deri në palcë. Paris Xhekson, në një podkast me Aleks Kuperin, shpjegoi se rregulli i shtëpisë ishte pikërisht i kundërti - dhe kjo tingëllon si diçka që shumë prindër pretendojnë se e bëjnë, kurse pak veta vërtet e zbatojnë.

Mëngjesi fillonte në një dhomë të shndërruar në klasë. „Zgjohesha dhe shkoja në dhomën që ishte klasa jonë, dhe aty 'shkonim' në shkollë”, tregon ajo. Thonjëzat rreth „shkonim” janë të sajat - ajo vetë e vëren absurditetin e një shkolle private në dhomën e vet të ndenjjes.

Rregulli për atraksionet ishte i qartë: shpërblimi fitohet. „Nëse je i mirë, i bën detyrat, detyrat e shtëpisë dhe gjërat që duhet t'i bësh, atëherë për fundjavë mund të shkosh t'i shikosh kafshët, të ngjitesh në atraksione ose të shkosh në kinema.” Domethënë i gjithë ai vend ekzistonte - dhe qëndronte i mbyllur pesë ditë në javë.

Fjalia që e mbart të gjithë poentën

Kuperi e pyeti çfarë do të ndodhte po të ishte e gjitha e disponueshme lirisht në çdo kohë. Përgjigjja e Parisit është pjesa më e mprehtë e gjithë bisedës: „Do të ishte super, por jo. Ndoshta do të rritesha dhe do të bëhesha kretene.”

Kjo nuk është fjali e dikujt që mbrohet. Kjo është fjali e një njeriu që kuptoi pse dikush ia kufizoi qasjen te diçka që ishte e tija. Mes historive për atë familje - dhe ka me sasi bibliotekash - kjo është një nga të rrallat ku vajza nënshkruan se vendimi i babait ishte i saktë.

Për fjalimin në varrim, atë që e pa i gjithë planeti, thotë se nuk ishte i përgatitur. „Thjesht ndodhi në atë çast.” Dhe që atëherë pamjet nuk i ka parë asnjëherë. Shtatëmbëdhjetë vjet më vonë, momenti më i shikuar i jetës së saj është i vetmi që ajo refuzon ta shohë.