Üsküp'ün Saraj belediyesine bağlı Arnakiya köyünden dokuz yaşındaki bir çocuk ağır yaralı olarak Acil Merkezi'nde. Elektrikli scooter kullanıyordu. Servis yolunun Üsküp - Tetovo bölge yoluyla kesiştiği kavşakta, Üsküp plakalı bir „ford” çarptı; direksiyonda çocuğun kendi köyünden 67 yaşında bir adam vardı.

Polisin elinde tüm rakamlar var. Saat - 14:30 civarı. Tarih - 28 Temmuz. Araç, plaka, sürücünün yaşı, baş harfleri. Bültende olmayan kısım daha ilginç: dokuz yaşındaki bir çocuk karayoluna çıkışta elektrikli scooter'da ne arıyor?

Cevap ailede değil. Elektrikli scooter'lar Makedonya'da pazara, yasaya girdiğinden çok daha hızlı girdi. Oyuncak gibi satılıyor, araç gibi kullanılıyor, arabayla çarpıştığında ise ne o ne bu oluyor. Kimsenin gerçekten denetlediği bir yaş sınırı yok, kimsenin gerçekten yaptırım uyguladığı bir kask zorunluluğu yok, Saraj'da çocuğun güvenle sürebileceği tek bir sokak yok.

Bölge yoluna açılan bir servis yolu, Makedonya trafiğinin klasik ölüm noktasıdır. Ana yoldaki sürücüler açık yoldaymış gibi gider. Yan yoldan çıkanın değerlendirmek için birkaç saniyesi vardır. Buna bisikletten hızlı hızlanan sessiz motorlu bir scooter ekleyin, tablo tamamlanır.

Güvenliği kim denetliyor, kim sadece bülten yazıyor?

Olay yeri incelemesi yapıldı, olayın tam olarak aydınlatılması için tedbirler alınıyor. Her kazadan sonra okuduğumuz kalıp bu. Aydınlatmak, kusurun kimde olduğunu belirlemek demek - sürücüde mi, çocukta mı. Kavşakta neden trafik lambası olmadığı, neden yaya geçidi bulunmadığı, scooter'ların neden bölge yollarında kullanıldığı konusunda hiçbir şey söylemiyor.

Çocuk hastanede mücadele ediyor. Ona çarpan komşu muhtemelen mahkemeye çıkacak. Bir sonraki servis yolunda bir sonraki scooter'daki bir sonraki çocuk ise yine polis bülteninde bir satır olarak işlem görecek - ta ki birileri altyapının ve kuralların da „tam aydınlatmanın” parçası olduğuna karar verene kadar.