Претседателот на Србија, Александар Вучиќ, еден час разговараше на телефон со Владимир Путин. Официјално – за енергетика, Нафтената индустрија на Србија (НИС) и војната во Украина. Неофицијално, тоа беше разговор за збогување: Вучиќ потврди дека му кажал на рускиот претседател оти во недела, 27 септември, околу 20 часот, поднесува оставка.

Главната тема беше гасот. Анексот на договорот за руски гас истекува на 30 септември, а Вучиќ по разговорот изјави дека е уверен оти аранжманот ќе биде продолжен „веќе од понеделник“, и тоа по непроменета цена. Бројките ги кажа сам: Србија плаќа околу 318 евра за 1.000 кубни метри, додека пазарната цена моментално е 868 евра. Со други зборови – помалку од половина.

Тоа е валутата со која Белград ја плаќа својата прочуена „рамнотежа“ меѓу Истокот и Западот. За новиот аранжман Вучиќ неодамна разговарал и со рускиот министер за надворешни работи Сергеј Лавров во Њујорк, кога најави дека нов договор ќе има до крајот на септември. Сега го најавува на Инстаграм, со видеопорака.

Потешката тема беше НИС. „Разговаравме и за Нафтената индустрија на Србија, каде што проблемот е посложен, но разменивме мислења“, рече Вучиќ. Преведено од дипломатски на обичен јазик: решение сè уште нема. Остана само надежта за исход „што е добар за двете страни“.

Во разговорот се спомна и учеството на Руските железници во проекти во Србија, а Вучиќ му се заблагодари на Путин за помошта при гасењето на пожарите – рускиот авион „Иљушин“ и екипажот, како што рече, „направија голема работа“.

Потоа следуваше реченицата што звучи како порака до наследникот: „Се надевам дека и идните претседатели на Србија ќе знаат одговорно да ја водат надворешната политика на нашата земја и да одржуваат рамнотежа кон сите актери на меѓународната сцена.“ Вучиќ со Путин, според сопствените зборови, комуницира повеќе од 14 години, и заминува со благодарност до Руската Федерација за соработката во тој период.

Кој и да дојде по него, наследува гас по цена што зависи од една телефонска линија со Москва. Дали тоа е рамнотежа или зависност? И кој ќе може да ја држи таа рамнотежа без човекот што ја градеше со години – разговор по разговор?