„Pas Hungarisë, humbëm edhe Serbinë“: e djathta ekstreme gjermane e vajton Vuçiqin si të vetin

Humbjen e Aleksandar Vuçiqit me zë të lartë e vajtoi edhe e djathta ekstreme gjermane. Maximilian Krah, deputet në Bundestag nga Alternativa për Gjermaninë (AfD), u paraqit në rrjetin X menjëherë pasi Vuçiqi e pranoi humbjen e listës së tij në zgjedhjet e jashtëzakonshme parlamentare në Serbi më 25 tetor.

„Nuk është ditë e mirë. Pas Hungarisë, humbëm edhe Serbinë. Po tregohet se e djathta duhet të organizohet sërish. Koncepti i deritanishëm nuk mjafton për t'i bindur votuesit“, shkroi Krah, bashkë me videon e fjalimit të Vuçiqit.

Ia vlen të ndalemi te një fjalë - „humbëm“. Sikur Serbia të kishte qenë pronë e dikujt, e votuesit thjesht ndërruan pronarin. Me një gjuhë të tillë fuqitë e mëdha flasin për Ballkanin prej dekadash. Ironia është se tani kështu flet një parti që paraqitet si mbrojtëse e sovranitetit kombëtar.

Nga Budapesti në Beograd

Krah i lidhi dy rezultatet. Në prill, Fidesz i Viktor Orbanit e humbi pushtetin në Hungari pas 16 vitesh. Vuçiqi dhe Orbani për vite mbajtën lidhje të ngushta politike dhe ekonomike, shpesh në kundërshtim me vijën e Brukselit. Për një pjesë të së djathtës evropiane, të dy ishin dëshmi se modeli i shteteve kombëtare më të forta mund të qeverisë në Evropë. Tani të dy e humbën pushtetin, me gjashtë muaj diferencë.

Simpatia e AfD-së ndaj Beogradit nuk ishte vetëm retorike. Grupi parlamentar i partisë i kërkoi qeverisë gjermane ta tërheqë njohjen e pavarësisë së Kosovës dhe t'i kërkojë falje Serbisë për pjesëmarrjen gjermane në bombardimet e NATO-s në vitin 1999. Në Bundestag përfaqësuesit e saj kundërshtuan presionin ndaj Serbisë për të vendosur sanksione kundër Rusisë dhe u angazhuan për Asociacionin e komunave serbe me kompetenca ekzekutive.

Asnjë nga këto qëndrime nuk u bë politikë gjermane - Berlini e njeh Kosovën dhe kërkon që Serbia të harmonizohet me politikën e jashtme të BE-së. Pikërisht prandaj mbështetja nga margjinat e politikës gjermane ishte e përshtatshme për Beogradin: e zhurmshme, por pa asnjë detyrim.

Të gjithë numërojnë, askush nuk pyet

Nuk është vetëm Berlini. Mediat kryesore shtetërore ruse njëkohësisht e vlerësuan rezultatin si „revolucion me ngjyra“ të regjisuar nga Perëndimi. Njëra palë vajton se e humbi Serbinë, tjetra pohon se e mori dikush tjetër. Në të dyja historitë serbët janë vetëm publik në zgjedhjet e veta.

Ballkani këtë skenë e sheh prej kohësh - çdo zgjedhje në rajon dikush nga jashtë e numëron si gol ose autogol për skuadrën e vet. A do të vijë ndonjëherë dita kur rezultati i zgjedhjeve në Beograd, Shkup apo Sarajevë do të komentohet si vendim i votuesve, e jo si humbje e skuadrës së dikujt?