SNS shkon në opozitë me 105 deputetë, ndërsa Bërnabiq tashmë e shkruan agjendën e fituesit: sanksione kundër Rusisë dhe marrja e NIS-it

Nata e zgjedhjeve në Serbi përfundoi me një fjali që Ballkani rrallë e dëgjon nga një njeri në pushtet. „Më është plotësisht e qartë nga mostra se po e humbim pushtetin, nuk ka nevojë të presim“, u tha Aleksandar Vuçiqi bashkëpunëtorëve më të afërt, ende teksa numëroheshin votat e zgjedhjeve të jashtëzakonshme parlamentare të 25 tetorit. Fitoi Lista e Studentëve, e udhëhequr nga Ilija Srdanoviq. Pas 14 vitesh, Partia Përparimtare Serbe (SNS) zhvendoset në bankat e opozitës.

Si dukej ai moment, e tregojnë ata që ishin në dhomë. Kryetari i SNS-së, Millosh Vuçeviq, thotë se Vuçiqi e thirri atë dhe Ana Bërnabiqin në selinë e partisë dhe u tha se zgjedhjet ishin humbur. „U befasuam, sepse po prinim“, pranon Vuçeviq. Sipas tij, mostrat përfaqësuese ishin të mjaftueshme dhe nuk kishte nevojë të pritej të numërohej 70 për qind e mostrës.

Gjesti është i vërtetë dhe duhet shënuar. Por të mos gënjejmë veten se është pa precedent - edhe Vojisllav Koshtunica edhe Boris Tadiq në kohën e tyre i pranuan humbjet. Prova e vërtetë nuk është si dorëzohet pushteti, por çfarë bëhet me të më pas.

Opozitë me 105 deputetë

Përparimtarët nuk duken si parti që tërhiqet. Vuçeviq paralajmëroi se SNS në kuvendin e ri do të ketë 105 deputetë - „105 samurai politikë“, siç i quajti - dhe „debate të gjata dhe rraskapitëse“ për shumicën e re. Në radhët e veta paralajmëroi „ndryshime të dhimbshme, por shëruese“. Ankesa në komisionin zgjedhor, thotë ai, nuk do të ketë.

Ana Bërnabiq, e cila aktualisht e kryen funksionin e presidentes së Republikës, shkoi një hap më tej dhe tashmë e shkroi agjendën e kundërshtarit. Ajo parashikon se „detyra e shtëpisë“ e parë e pushtetit të ri do të jenë sanksionet kundër Rusisë dhe konfiskimi i NIS-it, duke pohuar se qeveria e re „do të marrë urdhra drejtpërdrejt“. Për Kosovën dhe për Rusinë, thotë ajo, të rinjtë do të kenë „qëndrimin që do t'u thuhet“.

Kjo është një melodi e vjetër ballkanike: kush humb, thotë se fituesin e drejtojnë të huajt. Por pyetja për NIS-in nuk është retorikë boshe. Kompania e naftës me pronësi shumicë ruse është një nga nyjat më të ndjeshme mes Beogradit, Moskës dhe Brukselit. A do ta presë qeveria e re këtë nyjë, apo do ta zgjidhë ngadalë dhe në heshtje?

Dinari, pagat dhe 14 vitet

Bërnabiq deklaroi se i vjen keq për projektet infrastrukturore që do të ndalen dhe për dinarin që, sipas saj, do të zhvlerësohet. Humbjen e shpjegon me një paradoks: „Mendoj se në fund Vuçiqit suksesi i erdhi në kokë“ - sepse njerëzit „më në fund arritën te rreth 1.000 euro pagë mesatare“ dhe sepse ai, sipas saj, „e ndryshoi vetëdijen e njerëzve“. Pra, votuesit e ndëshkuan sepse u ishte më mirë? Ky është një shpjegim që çdo pushtet i mundur do të donte ta besonte.

Ajo pohon gjithashtu se gjatë 14 viteve të pushtetit të Vuçiqit asnjë medium nuk pësoi, e asnjë televizion nuk u ndalua ose u dënua. Sa gazetarë serbë do ta nënshkruanin këtë fjali?

Nata e parë

Epoka e re nuk filloi qetë. Natën pas zgjedhjeve një grup përkrahësish të listës fituese hyri me forcë në ndërtesën e një televizioni proqeveritar në Beograd. Sipas pohimeve të vetë televizionit, thyen xhamat dhe një pjesë të derës hyrëse, ndërsa punonjësit i evakuoi xhandarmëria. Bërnabiq tregoi se edhe atë, kur po dilte nga selia, e pritën me thirrje „frikacakë“. Vuçeviq i ftoi liderët e Listës së Studentëve t'i qetësojnë përkrahësit e tyre.

Fitorja festohet në rrugë, por mbrohet në institucione. Nëse Lista e Studentëve do të dëshmojë se është ndryshe nga ata që i zëvendësoi, prova e saj e parë nuk është NIS-i, as Brukseli - por nëse do t'i qetësojë përkrahësit e vet para se të fillojnë t'i ngjajnë asaj kundër së cilës protestuan.