Biaric është një nga ato vende që në letër duken si histori turizmi butik, por në thelb janë kryqëzim i vërtetë historik. Qyteti francez bask në bregun e Atlantikut ishte fshat peshkimi balenash deri në shekullin XIX, kur perandoresha Eugjenia de Montijo, fisnike spanjolle dhe bashkëshorte e Napoleonit III, e ktheu në strehë aristokratike. Që atëherë rruga e Biaricit shkonte vetëm përpjetë - vila në stilin Belle Époque, Hôtel du Palais, kazino Art Deco, dhe një kishë ortodokse ruse si shenjë se as fisnikët rusë nuk e kalonin pushimin pa ardhur këtu.

Sot Biaric është një përzierje e çuditshme - 6 kilometra plazhe të egra, kryeqyteti evropian i surfit, dhe njëkohësisht qytet ku shfaqen fustane Chanel dhe Hermès. Gazetarja spanjolle Helena Resano e zgjodhi pikërisht atë për veprimin e romanit të saj të parë "Las rutas del silencio", historinë e një vajze të re që pas tragjedisë familjare rikthen copë-copë jetën.

"Biaric më ndihmon të shkëputem plotësisht," thotë Resano. "Këtu përsëri bëhem anonime." Kjo është ajo që Biaric e shet si vlerën e tij më të madhe - jo luksi, por mundësia të zhdukesh në një turmë në mesditë.

Për turistin ballkanik, Biaric ndoshta tingëllon shtrenjtë, dhe me të drejtë. Por ka një vizitë njëditore që funksionon: fluturim i lirë në Bilbao, pastaj autobus deri në Biaric për dy orë, një ditë në plazh dhe darkë në një nga qindra restorantet e vogla me peshk. Bëhet me më pak se 200 euro, dhe ju shihni të njëjtin perëndim që e panë edhe Eduardi VII dhe perandoresha Eugjenia. Historia bën njësoj për të gjithë.