Биариц е едно од оние места кои на хартија изгледаат како бутик-туристички приказна, но всушност се вистинско историско крстопат. Францускиот баскиски град на атлантскиот брег беше китова рибарска варош до 19-ти век, кога царица Евгенија де Монтихо, шпанска благородничка и сопруга на Наполеон III, го претвори во аристократско прибежиште. Од тогаш патот на Биариц одеше нагоре – вили во Belle Époque стил, Хотел дю Пале, Арт Деко казино, и руска православна црква како знак дека руските благородници и тука не пропуштија одмор.

Денес Биариц е чуден микс – 6 километри диви плажи, европска престолнина на сурфувањето, и истовремено град каде се појавуваат фустани од Шанел и Hermès. Шпанската новинарка Хелена Ресано токму го избрала за дејството на својот прв роман “Las rutas del silencio”, приказна за младо девојче кое по семејна трагедија повторно ги собира парчињата на животот.

“Биариц ми помага комплетно да се исклучам,” кажува Ресано. “Тука повторно станувам анонимна.” Тоа е она што Биариц го продава како неговата најголема вредност – не луксузот, туку можноста да исчезнеш во толпа на поднева.

За балканскиот турист Биариц можеби звучи скапо, и звучи со право. Но има еднодневна посета која работи: летен лет до Билбао, потоа автобус до Биариц за два часа, ден на плажа и вечера во еден од стотината мали ресторани со риба. Се прави со помалку од 200 евра, и го гледате истиот залез кој го гледале и Едвард VIII и царица Евгенија. Историјата чини еднакво за сите.