Jasemini që mban erë tërë verën: gabimi me ujitjen që e bëjnë të gjithë dhe si ta shmangësh

Nuk ka aromë që thotë „verë“ aq fuqishëm sa jasemini në mbrëmje. Por për të pasur muaj me lule dhe atë aromë dehëse, jasemini i zakonshëm (Jasminum officinale) kërkon që disa gjëra t'i bësh siç duhet - dhe njërën prej tyre shumica e gabojnë.

Fillo nga vendi. Jaseminit i pëlqen dielli - pozicionet e kthyera nga jugu, jugperëndimi ose perëndimi janë ideale, me disa orë dritë direkte në ditë. Duron edhe gjysmëhijen, por lulëzon shumë më bujarisht në diell të plotë. E vetmja gjë që nuk i pëlqen janë të ftohtët ose erërat e forta, prandaj një qoshe e mbrojtur është plus.

Gabimi më i shpeshtë është ujitja. Në pranverë dhe verë toka duhet të jetë lehtësisht e lagësht - as krejt e thatë, as e përmbytur me ujë. Në vjeshtë dhe dimër ujitja pakësohet: lëre sipërfaqen e tokës të thahet pjesërisht para se të ujitësh sërish. Uji i tepërt është shkaku i shumicës së problemeve me jaseminin, përfshirë kalbjen e rrënjëve.

Toka duhet të jetë pjellore, e pasur me lëndë organike dhe me kullim të shkëlqyer - dhe e lehtë, e freskët, që nuk e mban ujin. Në periudhën e rritjes dhe lulëzimit, ushqyerja ndihmon: kompost në pranverë për bimët në tokë, ose pleh i lëngshëm për lule (i pasur me fosfor dhe kalium) çdo 3-4 javë për ato në vazo.

Për formë dhe lulëzim më të pasur, bëj një krasitje të lehtë - ose pas përfundimit të lulëzimit, ose nga fundi i dimrit. Kjo e kontrollon rritjen dhe nxit lastarë të rinj që do të japin lule. Drejtoji kërcejtë përgjatë një grile, harku ose pergole për një rritje të njëtrajtshme e të bukur.

Nëse do bimë të reja, mënyra më e lehtë është përmes copëzave verore - merr copa 10-15 cm nga lastarë të rinj, të lakueshëm dhe të shëndetshëm, poshtë një nyje, me vegël të pastër. Shmang lastarët që lulëzojnë. Kurse rimbjellja bëhet çdo 2-3 vjet në pranverë, në një vazo vetëm 4-6 cm më të madhe se e mëparshmja - ato prej balte janë më të mirat, kurse ato metalike shmangi në vapën e verës.

Kur respektohet gjithë kjo, jasemini është një bimë rezistente që rrallë ka probleme serioze. Më të shpeshtat janë morrat dhe insektet me mburojë, dhe pothuajse gjithmonë janë shenjë se diçka tjetër nuk shkon - ujë i tepërt, kullim i dobët, pak dritë. Shpërblimi për mundin dihet: nga fundi i pranverës deri në fillim të vjeshtës, një tarracë ose kopsht që çdo mbrëmje të ngrohtë mban erë tërë verës.