Kozmetika koreane e ndërroi frizurën. Paketimet shumëngjyrëshe me personazhe nga filmat vizatimorë ia lanë vendin shisheve të bardha, tipografisë klinike dhe fjalës „farmaci“ - termi i ri është „K-farma“. Farmacistja Inmakulada Kanterla e thotë atë që industria nuk dëshiron të thuhet me zë: „K-farma dhe K-bukuria janë etiketa boshe.“

Argumenti i saj është teknik, por verifikohet lehtë. Ajo që vërtet punon, thotë ajo, janë përbërës tashmë të njohur: derivate të qëndrueshme të vitaminës C, retinoide të formuluara mirë, peptide biomimetike, EGF, ektoinë, centela aziatike, PDRN, NAD, acid lipoik dhe SOD. Asnjëri prej tyre nuk është zbulim i ri dhe asnjëri prej tyre nuk është korean.

Pyetja, sipas saj, nuk është nga vjen përbërësi por a e çon formulimi atje ku duhet: „Ajo që është interesante nuk është se vijnë nga Koreja, por a u mundëson sistemi i bartjes të arrijnë atje ku duhet në përqendrim të duhur.“

Pastaj vjen fjalia që ia vlen të ngjitet në çdo pasqyrë: „Shitja në farmaci ose përdorimi i gjuhës farmaceutike në vetvete nuk garanton asgjë.“ Kjo vlen edhe për raftet tona të farmacive, ku i njëjti truk marketingu punon me vite - nëse është prapa banakut, duhet të jetë serioze.

Kanterla përfundon pa asnjë grimë diplomacie: „K-farma, K-bukuria ose sido që ta quajnë emrin e radhës, nuk ndryshon asgjë. Ajo që punon është formulimi serioz, pavarësisht a është amerikan, gjerman, zviceran apo korean.“ Me fjalë të tjera - etiketa në anën e përparme është reklamë, ndërsa përbërja në anën e pasme është produkti. Sa prej nesh e lexojnë të dytën?