Kapri është rreth gjashtë kilometra i gjatë dhe tre i gjerë. Në atë sipërfaqe do të futej një lagje e madhe e jona. Në vend të kësaj, ishulli mblodhi dy mijë vjet reputacion dhe një çmim që edhe sot e mban pjesën më të madhe të botës jashtë.

Homeri i vendosi këtu sirenat. Perandori Augusti e donte si strehë, ndërsa Tiberi shkoi më larg - e zhvendosi rezidencën dhe ndërtoi Vila Jovis. Pra, ideja se Kapri është vendi ku të fuqishmit fshihen nga fuqia e vet nuk është shpikur nga një agjenci marketingu. Është njëzet shekuj e vjetër.

Nga Napoli arrihet me traget për më pak se një orë, deri te Marina Grande. Pastaj ishulli të vë në rregullat e veta: teleferik, autobusë, taksi të hapura dhe barka të vogla. Makinë nuk të duhet dhe kjo është gjysma e bukurisë.

Çfarë shihet në të vërtetë

Faraljonët - tre shkëmbinj që dalin drejtpërdrejt nga deti dhe janë simboli i ishullit. Shpella e Kaltër, ku drita e diellit hyn përmes një hapjeje nënujore dhe uji merr një ngjyrë që në fotografi duket e retushuar, por nuk është. Në qendër të Kaprit janë Via Camerelle për pazar, Kopshtet e Augustit me pamje nga bregu, Piaceta dhe Via Krup, shtegu që zbret deri te Marina Pikola.

Anakapri është pjesa e sipërme dhe më e qetë: mure të bardha, sheshe të vegjël dhe Monte Solaro, pika më e lartë, ku ngjitesh me karrige teleferiku. Në mot të kthjellët duken Gjiri i Napolit dhe bregdeti i Amalfit. Aty pranë janë Iskia me ujërat termale dhe Proçida, ishulli më i vogël, me Marina Koriçela dhe fasada pastel të vendosura njëra mbi tjetrën.

Çmimi i kartolinës

Këtu fillon pjesa e dytë e historisë. Fontelina, klubi i plazhit pikërisht te Faraljonët, me çadra blu e të bardha. Il Ricio, restorant mbi shkëmb pranë Shpellës së Kaltër, pjesë e hotelit Jumeirah Capri Palace, me "Sallën e tundimeve" - një dhomë vetëm për ëmbëlsira, tortë kaprezi, babà, sfoljatele. Da Paolino, ku tavolinat janë të shtruara nën pemët e limonit. Grand Hotel Quisisana punon që nga viti 1845.

Viki Martin Berokal, e cila këto ditë ishte atje me Karla Perejrën dhe Diego Simeonen, gjeti një gur me vargje të gdhendura të Pablo Nerudës: "Kapri, mbretëreshë mbi shkëmb, në veshjen tënde me ngjyrë amaranti dhe zambaku, jetova duke zhvilluar lumturinë dhe dhimbjen..."

Neruda ishte në mërgim kur e shkroi atë. Kjo është ndryshimi mes të jetuarit në një vend dhe të vizituarit të tij. Ishulli është i arritshëm - trageti është i lirë, pamja falas, Monte Solaro nuk kërkon të jesh askush. Gjithçka tjetër kërkon të jesh dikush. A mund të shihet Kapri pa u paguar Kapri? Mundet. Vetëm duhet të pranosh se nuk do të ulesh nën pemët e limonit.