Njëzet e katër orë pas varrimit të mbretit Harald V, Gjykata e Apelit e Norvegjisë mori një vendim që tërë historinë e kthen në fillim. Ankesa e Marius Borg Hojbit, djalit të princeshës trashëgimtare Mete-Marit nga një lidhje e mëparshme, është pranuar në tërësi. Nuk do të ketë vetëm rishikim të pjesshëm të procedurës. Do të ketë një proces të ri, nga zeroja, me kohëzgjatje katër javë.

Në qershor të këtij viti ai u dënua me katër vjet burg. Lënda përfshin dy raste përdhunimi dhe një rast dhune ndaj partneres. Këto nuk janë akuza që dikush i quan teknike. Prokuroria kërkoi që ankesa të hidhej poshtë dhe aktgjykimi të mbetej ashtu siç ishte. Gjykata vendosi të kundërtën, dhe njëkohësisht vendosi që rishikimi të mos reduktohej në verifikim të gabimeve procedurale, por të përfshinte rishqyrtim të plotë të fakteve.

„Siç edhe pritej, ankesa është pranuar në tërësi“, deklaroi Petar Sekuliq, avokati i Hojbit. Fjalia është e shkurtër, por mënyra si është thënë tregon më shumë se vetë vendimi. Kur mbrojtja e di paraprakisht si do të jetë përfundimi, pyetja nuk është nëse gjykata punon, por kush ka vlerësim më të mirë se si punon.

Hojbi për momentin nuk është në burg. Ai është në arrest shtëpiak me mbikëqyrje elektronike, dhe atë në pronën Skaugum, rezidencën e çiftit trashëgimtar. Formalisht, kjo është masë si çdo tjetër. Praktikisht, ky është një njeri i dënuar me katër vjet që katër javët e ardhshme të gjykimit i pret në një adresë ku të dënuarit e tjerë nuk jetojnë.

Ai nuk ka titull, nuk ka vend në linjën e trashëgimisë dhe nuk ka rol zyrtar në oborr. Kjo është mbrojtja që kurora norvegjeze e përdor që nga fillimi i aferës - kjo është çështje private e një njeriu privat, jo çështje e institucionit. Por njeriu privat mban familjen e nënës së vet, jeton në pronën mbretërore dhe rasti i tij hapi çdo gazetë norvegjeze në vitin kur vdiq mbreti.

Vendimi vjen një ditë pas varrimit. Nuk është rastësi që e vërejnë të gjithë - monarkia është dy ditë me radhë në faqet e para, e vetëm një herë për shkak se e zgjodhi vetë. Pyetja që mbeti pezull mbi Oslon është e thjeshtë: sa herë mund të përsëritet një proces para se të pushojë së qeni drejtësi dhe të bëhet vetëm pritje?