Ден по погребот на кралот, судот му го врати процесот од нула: четири години затвор повторно одат на судење во Норвешка

Дваесет и четири часа по погребот на кралот Харалд V, норвешкиот Апелационен суд донесе одлука што ја враќа целата приказна на почеток. Жалбата на Мариус Борг Хојби, синот на престолонаследничката Мете-Марит од претходна врска, е прифатена во целост. Нема да има само делумна ревизија на постапката. Ќе има нов процес, од нула, во траење од четири недели.

Во јуни оваа година тој беше осуден на четири години затвор. Предметот опфаќа два случаи на силување и еден случај на насилство врз партнерка. Тоа не се обвиненија што некој ги нарекува технички. Обвинителството бараше жалбата да биде отфрлена и пресудата да остане таква каква што е. Судот одлучи спротивно, и притоа одлучи ревизијата да не се сведе на проверка на процедурални грешки, туку да опфати целосно преиспитување на фактите.

„Како што и се очекуваше, жалбата е прифатена во целост“, изјави Петар Секулиќ, адвокатот на Хојби. Реченицата е кратка, но начинот на кој е кажана кажува повеќе од самата одлука. Кога одбраната однапред знае каков ќе биде исходот, прашањето не е дали судот работи, туку кој има подобра проценка за тоа како работи.

Хојби во моментов не е во затвор. Тој е во домашен притвор со електронски надзор, и тоа во имотот Скаугум, резиденцијата на престолонаследничкиот пар. Формално, тоа е мерка како секоја друга. Практично, тоа е човек осуден на четири години што ги чека следните четири недели судење на адреса каде што другите осудени не живеат.

Тој нема титула, нема место во наследната линија и нема официјална улога во дворот. Тоа е одбраната што норвешката круна ја користи од почетокот на аферата – ова е приватна работа на приватен човек, не работа на институцијата. Но приватниот човек ја носи фамилијата на мајка си, живее во кралскиот имот и неговиот случај го отвори секој норвешки весник во годината кога кралот умре.

Одлуката доаѓа ден по погребот. Не е случајно што го забележуваат сите – монархијата два дена по ред е на насловни страници, а само еднаш поради тоа што сама го избрала. Прашањето што остана да виси над Осло е едноставно: колку пати може да се повтори еден процес пред да престане да биде правда и да стане само чекање?