Në Maqedoni duket se më e lehta është të vihet një dryn. Teleferiku i Vodnos s'do të punojë gjithë verën, dhe askush nuk e di kur do të vihet sërish në punë. Arsyetimi - siguria është e rrezikuar. Dhe kjo është e drejtë, askush s'do rrezik për jetët njerëzore.

Por pyetja është tjetër: si lejuam pas 15 vitesh të arrijmë në situatën që një objekt me vlerë miliona euro të bëhet i pasigurt? Ku ishin institucionet, shërbimet, kontrollet dhe përgjegjësia?

Dhe ky nuk është rast i izoluar. Kemi shumë objekte, projekte dhe infrastruktura që mbyllen lehtë, dhe pastaj rrinë me vite të harruara. Nga sallat sportive, pishinat, shtëpitë e kulturës, rrugët në shpërbërje, deri te ambientet turistike që duhej të sillnin jetë dhe vizitorë.

Më e lehta është të thuash "e mbyllur". Më e vështira është ta mirëmbash, planifikosh dhe sigurosh sistem që funksionon. Dhe qytetarët me të drejtë pyesin - nëse mbyllet sot, a e di fare dikush kur do të hapet sërish?

Duket se te ne përkohshmja shumë shpesh bëhet e përhershme.