Meryl Streep, kur iu ofrua roli i Miranda Priestly-t te "Djalli vesh Prada", gati e refuzoi. Jo sepse i dukej komercial. Sepse e konsideroi pagesën të papranueshme. Dhe e dyfishoi.

Tani, me premierën e "Djalli vesh Prada 2" dhe vlerësimet e përziera nga kritika, dalin sërish tregimet për filmin origjinal të vitit 2006. Studio i ofroi pagë "të përshtatshme për aktore me biografinë e saj". Streep iu përgjigj se po mendonte të tërhiqej nga profesioni aktorial. Dhe nëse e donin, duhej t'ia dyfishonin.

Pagesa u dyfishua. Streep e pranoi filmin. "Djalli vesh Prada" u bë një nga hitet më të mëdhenj të vitit 2006 - dhe një nga rolet më të dallueshme të Streep-it në 25 vitet e fundit. Provoni ta përfytyroni filmin pa të. Nuk mundet. Është element qendror.

Njëzet vjet më vonë, vazhdimi doli në kinema. Vlerësimet e kritikës janë mjaft të ngjashme: i mirë, por nuk është origjinali. Nostalgji me dekor të glazuar. Kërkesë që të kujtohemi si ishte "kur moda ende konsiderohej formë artistike".

Për Maqedoninë kjo histori ka një notë të veçantë. Premiera shkupjane u mbajt me koktej dhe projeksione mode - imitim lokal i modelit amerikan. Ballkani gjithmonë vjen në premierën e diçkaje që gjetiu tashmë ka kaluar - dhe e bën këtë solemnisht sikur të ishte premierë botërore.

Por ka diçka më shumë në historinë e Streep-it. Kur një ikonë aktoriale dyfishon pagesën për një film në të cilin askush nuk mendoi se do të ishte kryesore, ky është mësim vetëvlerësimi. Sa gra maqedonase sot do të mund të flisnin kështu me punëdhënësin? Sa do t'u dyfishohej paga po të thoshin të njëjtën fjali: "po mendoj të tërhiqem, nëse nuk mund ta pranoj ofertën siç duhet"?