Меријл Стрип, кога ѝ беше понудена улогата на Миранда Пристли во „Ѓаволот носи Прада”, речиси одбила. Не затоа што ѝ се чинело комерцијално. Затоа што ја сметала плата за неприемлива. И ја удвоила.

Сега, со премиерата на „Ѓаволот носи Прада 2″ и поразените ревии од критиката, излегуваат и приказни за оригиналниот филм од 2006-та. Студиото ѝ понудило плата „пристојна за актриса со нејзина биографија”. Стрип одговорила дека размислува да се повлече од актерската професија. И ако сакале да ја имаат, треба да ја удвојат.

Платата беше удвоена. Стрип го прифати филмот. „Ѓаволот носи Прада” стана еден од најголемите хитови на 2006-та – и една од најпрепознатливите улоги на Стрип во последните 25 години. Замислете го филмот без неа. Не може. Е централен елемент.

Двадесет години подоцна, продолжението излезе во кината. Критичките ревии се прилично слични: добра, но не е оригиналот. Носталгија со глазурен украс. Барање да се потсетиме како беше „кога модата сè уште се сметала за уметничка форма”.

За Македонија, оваа приказна има посебна нота. Скопската премиера се одржа со коктели и модни проекции – локална имитација на американскиот модел. Балканот секогаш доаѓа на премиерата на нешто што другаде веќе помина – и тоа го прави свечено како да е премиерно.

Но има нешто повеќе во приказната за Стрип. Кога една актерска икона удвојува плата за филм во кој никој не сметал дека ќе биде главен, тоа е лекција за самовредност. Колку Македонци жени денес би можеле да зборуваат така со работодавачот? Колку би им се удвојувала платата ако ја кажеле истата реченица: „размислувам да се повлечам, ако не ја прифатам понудата правилно”?