Në 75 vjeç, këngëtarja spanjolle Paloma San Basilio mbylli një karrierë koncertesh që zgjati mbi gjysmë shekulli - dhe në vend që të tërhiqej në heshtje, bëri të kundërtën: u ul të bënte një bilanc të jetës, pa hidhërim dhe pa frikë nga vetmia.

Turneun "Gracias" e përfundoi në Majami në prill të këtij viti, një pikë në një karrierë prej mbi 50 vjetësh në skenë. Por nuk u ndal - tani ngjitet në skenat e teatrove në mbarë Spanjën me shfaqjen "Dulcinea", shkruan romane (i treti, "Uxoa", sapo doli) dhe pikturon me ngjyra të gjalla. "Jam e lumtur që në 75 ndihem kështu - me entuziazëm, me energji dhe me shëndet, ende e aftë të mbaj tekste të ndërlikuara", thotë ajo.

Shtëpia e saj është një shtëpi e vjetër fshati në luginën e Baztanit në Navara, blerë që në vitin 1999 dhe rinovuar me respekt ndaj historisë së saj. Ajo e quan "autobiografi" - çdo cep tregon një pjesë të rrugës së saj. Por pas atij qetësie ka dhimbje: "Humbja e motrës sime, që ndërroi jetë gjatë pandemisë, do të thoshte se kisha humbur mbështetjen time emocionale. Atëherë kuptova se më duhej një vend ku vërtet mund të merrja frymë."

Mendimet e saj për dashurinë tingëllojnë si diçka që ia vlen të lexohet në çdo moshë: "Çdo njeri është tashmë një tërësi. Lidhjet më të shëndetshme krijohen mes dy njerëzve të pavarur që zgjedhin të ecin bashkë." E për vetminë - "Kurrë nuk jam frikësuar të jem vetëm, sepse ndihem mirë me veten."

Në një kulturë ku gruaja mbi një moshë të caktuar fshihet shumë shpesh nga skena, historia e San Basilios është një revoltë e qetë. Vitet, thotë ajo, "më shpesh ekzistojnë në kokë se sa kudo tjetër". Ballkani i njeh po ato gjyshe që në shtatëdhjetë e pesë ende mbajnë shtëpinë, familjen dhe këngën e tyre - vetëm se rrallë dikush i pyet se si.