Ekziston një ishull grek që shumëkush nuk do të mund ta gjente në hartë - dhe pikërisht kjo është bukuria e tij. Kimolos, një ishull i vogël në Kiklade në jugperëndim të Egjeut, deri vonë mbeti jashtë radarit të turizmit masiv. Ka vetëm rreth 36 kilometra katrorë dhe një mijë banorë të përhershëm, por mban gjithçka që kërkojnë ata që ikin nga plazhet e mbushura të Mikonos dhe Santorinit.

Të arrish deri atje kërkon durim - dhe kjo është pjesë e filtrit. Nga Athina udhëtohet me dy trageta: së pari te Milos fqinj, pastaj edhe njëzet minuta deri te porti Psati. Ka edhe linja direkte nga Pireu në sezon, por më të rralla dhe më të gjata. Qasja e vështirë është arsyeja pse ishulli ende mban erë peshku dhe rigoni, e jo industrie turistike.

Peizazhi është vullkanik - kodra të thata që bien drejt ujërave të kthjellëta, shtëpi të lyera bardh me rrugica të ngushta të mbuluara me bugenvile. Fshati kryesor Horio konsiderohet ndër fshatrat tradicionalë më të ruajtur në Kiklade, me një kështjellë mesjetare që dikur i mbronte banorët nga piratët. Vetë emri vjen nga „kimolia" - fjala greke për shkumësin, një mineral që dikur nxirrej këtu.

Plazhet janë një histori më vete. Prasa ka rërë të bardhë të pasur me minerale dhe ujë me ngjyrë intensivisht blu; Bonaca është e cekët dhe e përshtatshme për familje; Aliki ofron rërë të imët dhe hije nga pemët. Deri te shumë prej tyre arrihet vetëm në këmbë, me biçikletë ose me një varkë të vogël - kështu që edhe në korrik mbeten bosh. Nga ishulli bëhen edhe udhëtime deri te Poliegosi i pabanuar, ishulli më i madh i pabanuar i Mesdheut, i njohur për ujërat mbinatyrshëm blu dhe fokat mesdhetare.

Ndërsa kur perëndon dielli, hahet ashtu siç duhet - në taverna familjare në Horio dhe në port, me peshk të freskët në skarë, oktapod të tharë, djathëra shtëpiake dhe turshi, një petull domatesh e spërkatur me vaj ulliri që grekët e quajnë paraardhësen e picës. Kinema verore në ajër të hapur, shfaqje falas nën yje. Kimolos nuk kërkon ta kuptosh - kërkon vetëm ta lësh ashtu siç është.