Ka vende që nuk kërkojnë marketing për të ta marrë frymën - thjesht qëndron para tyre dhe hesht. Petra, qyteti i lashtë i gdhendur në shkëmbin rozë të Jordanisë jugore, është pikërisht një vend i tillë. E ndërtuar para më shumë se 2.000 vjetësh nga populli Nabatas, ajo mbeti e fshehur me shekuj derisa u rizbulua në shekullin e 19-të. Sot është një nga shtatë mrekullitë e reja të botës - dhe një nga ato destinacione që ia vlen të vihet në listën „para se të vdes".

Udhëtimi drejt zemrës së Petrës është pjesë e magjisë. Hyrja të çon nëpër Sik - një kanion të ngushtë më të gjatë se një kilometër, muret shkëmbore të të cilit ngrihen dhjetëra metra lart, duke e ngushtuar pamjen derisa papritmas para teje hapet pamja më e njohur: fasada e Al Kaznes, e ashtuquajtura Thesari, e gdhendur drejtpërdrejt në gur. Është pamja që e njeh gjithë bota, madje edhe ata që kurrë nuk kanë dëgjuar për Nabatasit.

Por Petra është shumë më tepër se një fasadë e vetme. Këtu ka një teatër romak me rreth 5.000 ulëse, varre monumentale, tempuj dhe altarë. Për më këmbëngulësit, 850 shkallë të çojnë te manastiri Al Deir, me një pamje që shumëkush e përshkruan si edhe më mahnitëse se Thesari. Ndërsa në mbrëmje, kur qindra qirinj ndriçojnë rrugën drejt Thesarit nën një qiell yjor dhe me muzikë beduine, vendi shndërrohet në diçka që vështirë përshkruhet me fjalë.

Këshillë për ata që nisen: ndani të paktën dy ditë të plota, sepse Petra është e stërmadhe dhe nuk shihet me nxitim. Ejani në agim dhe në muzg - drita e ndryshon gurin ranor gjatë gjithë ditës, nga rozë e zbehtë te e kuqe e zjarrtë. Dhe nëse jeni tashmë atje, aty pranë është edhe Xherashi me 1.200 shtyllat e tij romake dhe lugina shkretinore Vadi Ram. Për një udhëtar ballkanik të mësuar me destinacione evropiane të mbipopulluara, shkretëtira jordaneze ofron diçka të rrallë sot - hapësirë, heshtje dhe ndjesinë se ke arritur diku të vërtetë.