Deti, por pa dallgët që të rrahin. Kripë, por pa frikën se rryma do të të marrë. Portugalia ka një koleksion të tërë pishinash natyrore - gropa të gdhendura nga lava, të mbrojtura mes shkëmbinjve, të hapura drejt Atlantikut - ku oqeani hyn qetësisht dhe mbetet i butë.

Më të njohurat janë ato në Porto Moniz, në pjesën verilindore të Madeirës. Pishina nga lava vullkanike, në të cilat uji përtërihet vazhdimisht me baticën. Ka pjesë falas dhe pjesë me hyrje, varësisht komoditetit që kërkon. Vetëm dhjetë minuta nga qyteti kryesor i ishullit është Doca do Cavacas - i formuar nga shpërthimet vullkanike, me tunel hyrjeje, kabina, rojtarë shpëtimi dhe restorant. Ata që duan pamjen e egër shkojnë në Seixal, të rrethuar me shkëmbinj dhe ujëvara.

Edhe toka fsheh perlat e veta. Azenhas do Mar është pesëmbëdhjetë minuta nga Sintra dhe dyzet e pesë nga Lisbona - një pishinë pranë oqeanit, në rrëzë të shtëpive gëlqerore të ngjitura pas shkëmbit, me shkallë që të çojnë deri te një pikë vështrimi. E afër Portos, në Leça da Palmeira, ndodhet Piscina das Marés - një pishinë e projektuar nga fituesi i çmimit Pritzker, Álvaro Siza, e shpallur monument kombëtar. Not mes shkëmbinjve dhe arkitekturës njëkohësisht.

Azoret janë një histori më vete. Në Vila Franca do Campo pishina rri brenda kraterit të shuar të një ishulli të vogël pranë bregut të São Miguel - deri atje arrihet vetëm me anije, e nën sipërfaqe të pret një botë ideale për zhytje. Në Caloura, nga ana tjetër, një gji i mbrojtur pranë një porti peshkimi ofron ujë të kthjellët mes një peizazhi dramatik.

E në jug, në Algarve, pranë Benagilit, është Algar Seco - formacione shkëmbore të gdhendura nga era dhe uji, me shtigje druri dhe ujë aq të kaltër sa duket si filtër, veçse s'është. Nëntë vende, një përfundim: nuk ke pse të kërkosh plazhin e përsosur kur natyra tashmë të ka ndërtuar një pishinë. Pyetja është vetëm - përse aq pak njerëz e dinë këtë, ndërsa aq shumë kalojnë verën të grumbulluar në të njëjtat tri plazhe?