Море, но без брановите што те тепаат. Сол, но без стравот дека струјата ќе те однесе. Португалија има цела колекција природни базени – вдлабнатини издлабени од лава, заштитени меѓу карпи, отворени кон Атлантикот – каде океанот влегува мирно и останува питом.

Најпознати се оние во Порто Мониз, на североисточниот дел на Мадеира. Базени од вулканска лава, во кои водата постојано се обновува со плимата. Има бесплатни делови и делови со влез, зависно од удобноста што ја бараш. На само десет минути од главниот град на островот е Дока до Кавакас – настаната од вулкански ерупции, со тунел за пристап, кабини, спасители и ресторан. Оние што сакаат подива слика одат во Сеишал, опкружен со карпи и водопади.

Копното исто така крие бисери. Азењаш до Мар е на петнаесет минути од Синтра и четириесет и пет од Лисабон – базен покрај океанот, во подножјето на варосани куќи залепени за карпата, со скалила што водат до видиковец. А кај Порто, во Леса да Палмеира, се наоѓа Писсина даш Мареш – базен што го проектирал добитникот на Прицкер, Алваро Сиза, прогласен за национален споменик. Пливање меѓу карпи и архитектура во исто време.

Азорите се посебна приказна. Во Вила Франка до Кампо базенот седи во изгаснат кратер на островче до брегот на Сао Мигел – до таму се стигнува само со брод, а под површината те чека свет идеален за нуркање. На Калоура, пак, заштитена вовлека покрај рибарско пристаниште нуди бистра вода среде драматичен пејзаж.

И на југ, во Алгарве, кај Бенагил, е Алгар Секо – карпести формации извајани од ветар и вода, со дрвени патеки и вода толку сина што личи на филтер, само што не е. Девет места, еден заклучок: не мора да бараш совршена плажа кога природата веќе ти направила базен. Прашањето е само – зошто толку малку луѓе го знаат ова, а толку многу летуваат натрупани на истите три плажи?