Rosalia u shfaq në Meksiko Siti me një fustan me kolona gazete të printuara - print që moda e nxjerr nga sirtari përafërsisht çdo dhjetë vjet dhe çdo herë e paraqet si zbulim. Tani kthehet në një koleksion kapsulë që përveç fustaneve përfshin edhe bluza, funde, këmisha, pantallona dhe aksesorë.

Dizajni është i thjeshtë: material i lehtë, dekolte e rrumbullakët, prerje e drejtë dhe fund që zgjerohet poshtë, ndërsa gjithë punën e mban grafika. Dhe këtu fillon pjesa interesante - sepse ky print ka biografi më të gjatë se shumica e shtëpive të modës që e përdorin.

Së pari ishte tallje, pastaj u bë ikonë

Së pari e bëri Elsa Skjapareli në vitin 1935. Merrte prerje gazetash për sukseset e veta dhe prej tyre qepte veshje - që, po të shihet sinqerisht, është koment mjaft i ashpër për mënyrën si shtypi e krijon dhe e konsumon famën. Në vitet gjashtëdhjetë printi u kthye përmes Tuigit dhe mini-fundeve të epokës mod.

Por statusin e ikonës pop ia dha një skenë televizive: Keri Bredshou në „Sex and the City“ në vitin 2009, në dizajn të Xhon Galianos për Dior. Që atëherë çdo kthim i këtij printi në të vërtetë është referencë ndaj asaj skene, jo ndaj Skjaparelit.

Kush e kthen tani

Matje Blazi e futi printin e gazetës në koleksionin kruz të Chanel-it për 2026/2027 të shfaqur në Bijaric, si nderim ndaj zakonit të Koko Shanelit për të lexuar. Xhonatan Anderson e vuri në çantën e njohur Bow të Dior-it për koleksionin kruz të vitit 2027. Para tyre, variacione mbanin Roberto Cavalli, Stella McCartney, Balenciaga, Moschino dhe Zara.

Pra të njëjtën ide në të njëjtin moment e kanë edhe rafti më i lartë edhe ai më i lirë. Kjo zakonisht është sinjal se trendi tashmë është në gjysmë të rrugës drejt konsumimit, jo në fillim. Për një lexues që dëshiron ta veshë, ky është lajm i mirë: çmimet tashmë janë shpërndarë në gjithë tregun, ndërsa dallimin mes versionit të shtëpisë së modës dhe atij të zinxhirit të dyqaneve e shohin vetëm ata që e kërkojnë.

Moda, si zakonisht, nuk shpiku asgjë. Vetëm e lexoi sërish të njëjtën faqe.