Fustani i Oskarit i Julia Roberts qëndron në një kuti nën shtrat: Valentino i vitit 1992, i zgjedhur 24 orë para ceremonisë dhe i ruajtur për të bijën

Një nga fustanet e zinj më të njohur në historinë e Oskarëve nuk është në muze. As në kasafortë. Julia Roberts, e cila më 28 tetor mbushi 59 vjet, e ruan në një kuti nën shtrat dhe ia lë së bijës Hazel.

Më 25 mars 2001 Roberts fitoi Oskarin për aktoren më të mirë për „Erin Brockovich“, në konkurrencë me Ellen Burstyn dhe Juliette Binoche. Konsiderohej gruaja e parë me honorar prej 20 milionë dollarësh për një film. Nga një yll i tillë pritej një fustan i ri, i qepur me porosi. Ajo doli me diçka të vjetër pothuajse nëntë vjet.

Fustani është Valentino, modë e lartë e paraqitur në korrik 1992: kadife e zezë dhe tyl, shirita të bardhë sateni që në dekolte formojnë një „V“ dhe bisht me dy ngjyra. Silueta mbart frymën e grave fatale të viteve dyzet, Rita Hayworth dhe Veronica Lake. Roberts dhe stilistja e saj e zgjodhën 24 orë para ceremonisë në Lily et Cie, dyqan mode të vjetër në Beverly Hills, nga i cili Penélope Cruz në 2009 mori Balmain-in e saj për „Vicky Cristina Barcelona“.

Fjalinë më të fortë për modën atë mbrëmje e tha vetë aktorja, pa dashur: „Nuk i bëmë asgjë, më rrinte në mënyrë të përsosur.“ Një industri që jeton nga koleksioni i ri çdo gjashtë muaj mori një mësim nga një fustan i vjetër pothuajse një dekadë.

Vetë Valentino, i cili vdiq në janar 2026, tha: „Kam veshur shumë njerëz, por Julia Roberts e bëri fustanin tim vërtet të famshëm.“ Luis Javier Merino, redaktor mode, shkon edhe më larg: me atë zgjedhje, thotë ai, ajo ndryshoi historinë e modës. E tepruar? Ndoshta. Por pas saj Zendaya, Ariana Grande, Bella Hadid dhe Margot Robbie filluan të nxjerrin modë të vjetër në tapetin e kuq, dhe nga një trill ajo u bë zgjedhje normale.

Pjesa tjetër e historisë është më pak hollivudiane. Hazel, e lindur në vitin 2004, për pak do ta vishte fustanin në mbrëmjen e maturës, pa e ditur se është pjesë e historisë së modës. E ëma e ruan për t'ia dorëzuar, nën shtrat.

Çdo gjyshe në Ballkan do ta kuptonte këtë pa përkthim. Sënduk me pajë, fustan nuseje i mbështjellë me çarçaf, kuti që nxirret vetëm për ditë të mëdha. Dallimi është se në këtë kuti qëndron një kapitull i tërë i historisë së modës. Logjika nuk ndryshon: e bukura nuk hidhet, lihet për vajzën.