Quedlinburg - qyteti me 1200 shtëpi me skelet druri ku një tiran nazist vodhi eshtrat e mbretit të parë gjerman

Dy orë me makinë në jug të Berlinit, e fshehur mes maleve të Harz-it, ekziston një qytet që duket sikur ka mbetur në shek. 16 - dhe ka arsye. Quedlinburg ka rreth 1.200 shtëpi me skelet druri (fachwerk), rrugicat e tij mesjetare mbeten të paprekura, dhe i mbijetoi Luftës së Dytë Botërore dhe izolimit socialist kryesisht sepse askush nuk pati burime ta rrëzojë dhe ta ndryshojë.

Qyteti mban titullin trashëgimi botërore kulturore e UNESCO-s që nga viti 1994. Historia e tij është perandorake: u themelua nga Henriku I, mbreti i parë i Gjermanisë, së bashku me bashkëshorten e tij Matilda në shek. 10. Stiftskirche e Shën Servaciusit - kisha që dominon mbi qytetin - përmban një kriptë romaneske që ekspertët e përshkruajnë si „një nga më të bukurat e këtij lloji në të gjithë kontinentin". Në të prehen themeluesit.

Përgjatë shekujve, abateshat e Quedlinburgut kultivonin barishtet dhe perimet në kopshtet e manastirit me një përkushtim të tillë sa qyteti u bë qendër e njohur botërore për riprodhimin e farës - trashëgimi për të cilën banorët krenohen ende sot. Ndërsa në shek. 16 dhe 17, shtëpitë me fachwerk rreth sheshit Markt krijuan panoramën për shkak të së cilës turistët botërorë vijnë sot.

Ekziston edhe një shtresë e errët. Më 1936, udhëheqësi nazist SS Heinrich Himmler e shpalli qytetin vend të shenjtë të „racës nordike" dhe fizikisht i hoqi mbetjet e Henrikut I nga Stiftskirche - deri sot misterioze të humbura. Në të njëjtën periudhë, regjimi nazist u përpoq ta shndërronte qytetin në një faltore nacionaliste. Pas bashkimit të Gjermanisë, quedlinburgasit u kthyen te identiteti i tyre i vërtetë - qytet tregtar mesjetar, jo faltore naziste.

Sot shëtitja nëpër Schuhof, lagjen e artizanëve, ose pirja e kafesë në sheshin Markt mes shtëpive me strukturë 500-vjeçare, është më afër një Ballkani që e njohim - Ohri i vjetër, Kratovo, Berati, Shkodra - sesa stereotipit të lëmuar gjerman. Quedlinburgu është qyteti për ata që kërkojnë një Evropë pa turbo-turizëm dhe pa plastikë - vetëm gur, dru dhe kohë që vazhdon të rrjedhë me ritmin e vet.