Fronti ukrainas po fillon të duket si fjalë të shpërndara. Kjo është çfarë thotë direktiva urgjente e komandantit suprem Oleksandër Sirski, dërguar tek të gjithë komandantët: rotacioni duhet të shkojë sipas rregullave, jo sipas vendimeve ad hok.

Sipas urdhrit, ushtari nuk duhet të qëndrojë në front më shumë se dy muaj. Rotacioni duhet të zgjasë jo më shumë se një muaj. Kjo shifër tingëllon administrative - por pas saj qëndron një problem që së paku prej një viti i tund njësitë ukrainase: njerëz nga gjashtë, tetë, madje edhe dhjetë muaj pa zëvendësim. Pa ujë. Pa ushqim. Pa kontroll mjekësor.

Sirski këtë e shkruan sikur të jetë lajm. Nuk është. Është pranim. Komandantët deri tani nuk kanë drejtuar rotacionet "në kohë dhe në përputhje me taktikat dhe burimet". Kush është fajtor? Të gjithë. Komandantët. Ministria e Mbrojtjes. Ekipet logjistike. Gjithçka.

Në të njëjtin dokument, Sirski kërkon "kontrolle mjekësore dhe pushim pas misioneve luftarake". Flet për "furnizime të garantuara me municion dhe ushqim". Këto fjalë janë qesharake në një ushtri ku ushtari pas dy vjetësh në rezë e humb edhe vullnetin për kryengritje. Atëherë fjalët vijnë si letër e vonuar nga shefi: "që tani, gjëra të tilla nuk do të ndodhin".

Për Ballkanin, që me dekada mbajmë në kokë pamjet e ushtarëve të rraskapitur në angazhime pa fund, kjo nuk është histori e re. Rraskapitja në luftë nuk është shenjë humbjeje. Është fillimi i humbjes. Kur Sirski kërkon rotacione, nuk po flet për efikasitet organizativ. Po flet për një ushtri që po fillon të bjerë nga pesha e vet.