Me rastin e 11 korrikut - Ditës Ndërkombëtare të kujtimit të gjenocidit në Srebrenicë - sot në Kuvend do të mbahet një ngjarje përkujtimore. Përkujtimi do të zhvillohet në sallën „Boris Trajkovski", në shenjë nderimi për viktimat e njërit prej krimeve më të errëta në tokën evropiane pas Luftës së Dytë Botërore.

Srebrenica nuk është histori e largët për Ballkanin - është një plagë që rajoni ende e mban. Tridhjetë vjet më vonë, kujtimi mbetet jo për të ndezur përsëri ndarjet e vjetra, por pikërisht për të kundërtën: që të mos lejohet harresa, e cila është hapi i parë drejt përsëritjes. Popujt që nuk përballen me të kaluarën janë të dënuar ta jetojnë sërish.

Fakti që Kuvendi e shënon këtë ditë është një akt që ka vlerë. Kujtimi institucional është ndryshe nga ai personal - është mesazhi i një shteti se pranon çfarë ka ndodhur dhe se qëndron në anën e viktimave, jo të heshtjes neutrale. Në Ballkan, ku një pjesë e politikës ende jeton nga mohimi dhe relativizimi i krimeve, një gjest i tillë ka peshë.

Përkujtimi nuk kthen askënd dhe nuk i ndryshon faktet. Por bën diçka të rëndësishme - e mban zgjuar kujtesën dhe u jep zë atyre që nuk mund të flasin më. Pyetja që lë çdo përkujtim i tillë nuk është për të kaluarën, por për të ardhmen: a mësuam vërtet diçka, apo thjesht dimë të kujtojmë bukur një herë në vit dhe pjesën tjetër të kohës të shikojmë nga ana tjetër?