По повод 11 Јули – Меѓународниот ден на сеќавање на геноцидот во Сребреница – денес во Собранието ќе се одржи комеморативен настан. Одбележувањето ќе се одвива во салата „Борис Трајковски”, во знак на почит кон жртвите на едно од најмрачните злосторства на европското тло по Втората светска војна.

Сребреница не е далечна историја за Балканот – тоа е рана што регионот сè уште ја носи. Триесет години подоцна, сеќавањето останува не за да се распламтуваат старите поделби, туку токму спротивното: за да не се дозволи заборавот, кој е првиот чекор кон повторување. Народите што не се соочуваат со минатото се осудени да го живеат повторно.

Тоа што Собранието го одбележува овој ден е чин што вреди. Институционалното сеќавање е поразлично од личното – тоа е порака на една држава дека признава што се случило и дека стои на страната на жртвите, а не на неутралната тишина. На Балканот, каде дел од политиката сè уште живее од негирање и релативизирање на злосторствата, ваквиот гест носи тежина.

Комеморацијата не враќа никого и не ги менува фактите. Но таа прави нешто важно – го држи будно сеќавањето и им дава глас на оние што повеќе не можат да зборуваат. Прашањето што секое ваквo одбележување го остава не е за минатото, туку за иднината: научивме ли навистина нешто, или само знаеме убаво да се сеќаваме еднаш годишно, а остатокот од времето да гледаме на друга страна?