Ka stacione hekurudhore nëpër të cilat vetëm kalon, dhe ka një ku ndalesh me kokën e ngritur. Stacioni Qendror në Antverp, në Belgjikë, prej dekadash konsiderohet stacioni hekurudhor më i bukur në botë - dhe kur e sheh, është e vështirë të kundërshtohet ai titull. Vendasit nuk e quajnë stacion, por „katedrale të hekurudhës".

Zemra e ndërtesës është një kupolë 75 metra e lartë, e frymëzuar nga Panteoni në Romë. Nën të shtrihet një shkallë mermeri e denjë për një pallat, e rrethuar me shtylla në të gjitha stilet klasike - dorik, toskan, jonik dhe korintik. Në ndërtim janë përfshirë mbi njëzet lloje mermeri dhe guri të sjella nga e gjithë Evropa, ndërsa ora qendrore është e kornizuar me stemën e qytetit.

Stacionin e hapi mbreti Leopold II më 11 gusht 1905, pas dymbëdhjetë vjet ndërtimi. Arkitekti kryesor ishte Lui Delasenseri, ndërsa konstruksioni metalik dhe i qelqit mbi peronet është vepër e inxhinierëve që e dinin se bukuria dhe funksioni nuk duhet të përjashtojnë njëri-tjetrin. Tetë kulla zbukuruese rrethojnë ndërtesën qendrore, ndërsa dritaret prej qelqi me plumb i japin pamjen më shumë të një tempulli sesa të një nyje trafiku.

Me një rikonstruksion të mëvonshëm stacioni mori katër nivele dhe katërmbëdhjetë linja, duke dëshmuar se bukuria e vjetër dhe funksioni modern mund të jetojnë nën të njëjtën çati. Kjo është një mësim që vlen për këdo që mendon se e reja duhet ta fshijë të vjetrën.

Për një lexues nga Ballkani, ku stacionet hekurudhore shpesh janë sinonim i braktisjes dhe vonesës, Antverpi është gati një provokim. A mund të jetë vërtet një stacion krenari e një qyteti, e jo vetëm një vend nga i cili dëshiron të largohesh sa më shpejt? Belgët më shumë se njëqind vjet më parë vendosën se mundet - dhe ende kanë të drejtë.