Yalnızca içinden geçtiğiniz tren istasyonları vardır, bir de başınızı kaldırıp durduğunuz bir istasyon vardır. Belçika'daki Antwerp Merkez İstasyonu, onlarca yıldır dünyanın en güzel tren istasyonu sayılıyor - ve görünce bu unvana itiraz etmek zor. Yerliler ona istasyon değil, „demir yolunun katedrali" diyor.

Binanın kalbi, Roma'daki Pantheon'dan esinlenen 75 metre yüksekliğinde bir kubbe. Altında bir saraya yaraşır mermer bir merdiven uzanıyor; çevresini tüm klasik üsluplardaki sütunlar sarıyor - Dor, Toskana, İyon ve Korint. Yapıda Avrupa'nın dört bir yanından getirilen yirmiyi aşkın mermer ve taş türü kullanılmış; merkezdeki saat ise kentin armasıyla çerçevelenmiş.

İstasyonu, on iki yıllık inşaatın ardından 11 Ağustos 1905'te Kral II. Leopold açtı. Baş mimar Louis Delacenserie'ydi; peronların üzerindeki metal ve cam yapı ise güzellikle işlevin birbirini dışlamak zorunda olmadığını bilen mühendislerin eseri. Sekiz süslü kule merkez binayı çevreliyor; kurşunlu cam pencereler ise ona bir ulaşım düğümünden çok bir tapınak görünümü veriyor.

Sonraki bir yenileme istasyona dört kat ve on dört hat kazandırdı; böylece eski güzellikle modern işlevin aynı çatı altında yaşayabileceğini kanıtladı. Bu, yeninin eskiyi silmesi gerektiğini düşünen herkes için akılda tutulmaya değer bir ders.

Tren istasyonlarının çoğu zaman bakımsızlık ve gecikme ile eşanlamlı olduğu Balkanlı bir okur için Antwerp neredeyse bir kışkırtma. Bir istasyon gerçekten bir kentin gururu olabilir mi, yoksa yalnızca bir an önce ayrılmak istediğiniz bir yer mi? Belçikalılar yüz yılı aşkın süre önce olabileceğine karar verdi - ve hâlâ haklılar.