Постојат железнички станици низ кои само поминувате, и постои една во која застанувате со подигната глава. Централната станица во Антверпен, во Белгија, со децении се смета за најубавата железничка станица на светот – и кога ќе се види, тешко е да се спори со таа титула. Локалците не ја викаат станица, туку „катедрала на железницата”.

Срцето на зградата е купола висока 75 метри, инспирирана од Пантеонот во Рим. Под неа се протега мермерно скалило достојно за палата, обиколено со столбови во сите класични стилови – дорски, тоскански, јонски и коринтски. Во градбата се вградени над дваесет видови мермер и камен донесени од цела Европа, а централниот часовник е врамен со грбот на градот.

Станицата ја отворил кралот Леополд II на 11 август 1905, по дванаесет години градба. Главниот архитект бил Луј Деласенсери, а металната и стаклена конструкција над перроните е дело на инженери што знаеле дека убавината и функцијата не мора да се исклучуваат. Осум украсни кули ја опкружуваат централната зграда, а оловно-стаклените прозорци ѝ даваат изглед повеќе на храм отколку на сообраќаен јазол.

Со подоцнежна реконструкција станицата доби четири нивоа и четиринаесет колосеци, докажувајќи дека стара убавина и модерна функција можат да живеат под ист покрив. Тоа е лекција што вреди за секого што мисли дека новото мора да го избрише старото.

За читател од Балканот, каде железничките станици честопати се синоним за запуштеност и доцнење, Антверпен е речиси провокација. Зар станица навистина може да биде гордост на еден град, а не само место од кое сакаш што побрзо да си заминеш? Белгијците пред повеќе од сто години одлучиле дека може – и сè уште се во право.