Të paktën 16 njerëz humbën jetën brenda një nate, në sulme me dronë dhe raketa që fluturuan në të dyja drejtimet. Nga ana ruse: pesë të vdekur në një lagje banimi në rajonin e Rostovit, tre në rajonet e Belgorodit, Kurskut dhe Moskës, tre në territoret ukrainase nën kontroll rus. Nga ana ukrainase: dy të vdekur dhe 14 të plagosur në çelikoren e ArcelorMittal në Krivi Rig, dy në Zaporizhia, një në Sumi.

Ministria ruse e Mbrojtjes njoftoi se gjatë natës rrëzoi 822 dronë në mbarë vendin. Tetëqind e njëzet e dy. Kjo është një shifër që para katër vjetësh do të dukej si gabim shtypi, ndërsa sot është raport nate.

Më i goditur ishte një panair librash

Më rëndë u dëmtua një panair librash në Kiev. Kjo është fjalia te e cila vlen të ndalemi - jo bazë ushtarake, jo qendër komandimi, jo fabrikë municioni. Panair librash.

Në Podollsk afër Moskës u godit një depo e gjigantit rus të tregtisë elektronike Wildberries. „Punonim qetësisht. Nisi evakuimi, prandaj e lashë depon. Kishte bombardim. Shumë veta nuk kishin ku të ktheheshin për të punuar”, deklaroi tetëmbëdhjetëvjeçari Beka, punëtor në depo.

Vend pune, turn, pastaj evakuim - e të nesërmen nuk ka ku të kthehet. Historia e kësaj lufte prej kohësh zhvendoset nga fronti te gjërat që i quajmë jetë normale.

Përshkallëzimi është strategji, jo incident

Rusia dhe Ukraina prej muajsh i intensifikojnë sulmet e ndërsjella, ndërsa gjithnjë e më shumë vuajnë civilët. Më shumë se katër vjet pas nisjes së pushtimit rus, përpjekjet diplomatike për t'i dhënë fund luftës janë në ngërç, ndërsa në fushëbetejë nuk ka depërtime të mëdha.

Ky është kombinimi që e bën një natë si kjo të pashmangshme. Kur fronti nuk lëviz e tavolina e bisedimeve është bosh, mbetet vetëm të goditet më thellë në prapavijën e tjetrit - për të treguar se mundet. Guvernatori i rajonit të Moskës, Andrej Vorobjov, e quajti sulmin „një nga më masivët kohët e fundit”. Kjo nuk është pranim humbjeje, është reklamë për sa larg ka shkuar tashmë lufta.

Shifra që ka pushuar së kuptuari diçka

Gjashtëmbëdhjetë të vdekur për një natë nuk është më lajm kryesor në Evropë. Kjo është ndoshta pjesa më e rëndë e kësaj historie - jo vetë shifra, por sa lehtë na kalon pranë. Ballkani e njeh këtë fazë përmendsh: çastin kur një luftë pushon së qeni ngjarje dhe bëhet parashikim moti.

Sa netë të tilla duhet të kalojnë që dikush të ulet sërish në tavolinë? Deri tani përgjigjja matet me dronë, jo me bisedime.