Најмалку 16 луѓе загинаа во една ноќ, во напади со дронови и ракети што летаа во двете насоки. Од руска страна: пет мртви во станбено населје во Ростовската област, тројца во Белгородската, Курската и Московската област, тројца на украинските територии под руска контрола. Од украинска страна: двајца загинати и 14 повредени во челичарницата на ArcelorMittal во Кривиј Риг, двајца во Запорожје, еден во Суми.

Руското Министерство за одбрана соопшти дека преку ноќ соборило 822 дрона низ земјата. Осумстотини дваесет и два. Тоа е бројка што пред четири години ќе изгледаше како печатна грешка, а денес е ноќен извештај.

Најпогоден беше саем на книга

Најтешко настрада саем на книга во Киев. Тоа е реченицата на која вреди да се застане – не воена база, не команден центар, не фабрика за муниција. Саем на книга.

Во Подолск кај Москва пак беше погоден магацин на рускиот гигант за е-трговија Wildberries. „Мирно работевме. Почна евакуација, па го напуштив магацинот. Имаше бомбардирање. Многумина немаа каде да се вратат да работат”, изјави осумнаесетгодишниот Бека, работник во магацинот.

Работно место, смена, потоа евакуација – и утредента нема каде да се врати. Приказната за оваа војна одамна се сели од фронтот во нештата што ги викаме нормален живот.

Ескалацијата е стратегија, не инцидент

Русија и Украина со месеци ги засилуваат меѓусебните напади, а сѐ повеќе страдаат цивили. Повеќе од четири години по почетокот на руската инвазија, дипломатските обиди за крај на војната се во застој, а на бојното поле нема поголеми пробиви.

Тоа е комбинацијата што ја прави ноќта како оваа неизбежна. Кога фронтот не се мрда, а преговарачката маса е празна, останува единствено да се удира подлабоко во заднината на другиот – за да се покаже дека може. Гувернерот на Московската област Андреј Воробјов го нарече нападот „еден од најмасовните во последно време”. Тоа не е признание за пораз, тоа е реклама за тоа колку далеку веќе стигнала војната.

Бројката што престанала да значи нешто

Шеснаесет мртви за една ноќ веќе не е насловна вест во Европа. Тоа е можеби најтешкиот дел од оваа приказна – не самата бројка, туку тоа колку лесно поминува покрај нас. Балканот ја знае оваа фаза напамет: моментот кога една војна престанува да биде настан и станува временска прогноза.

Колку ноќи вакви треба да поминат за некој повторно да седне на маса? Засега одговорот се мери во дронови, не во преговори.