Shifra që në letër tingëllojnë gjithmonë mirë. Ministri i punëve të brendshme Pance Toškovski paraqiti një raport në të cilin pohon se Maqedonia sot ka nivelin më të ulët të krimit në 20 vitet e fundit. Sipas tij, për dy vjet janë zbuluar 30 grupe të organizuara kriminale, ndërsa sistemi „Qyteti i sigurt" jep rezultate konkrete - më pak shkelje në trafik dhe më pak viktima.

Raporti është pjesë e ritualit të zakonshëm të çdo qeverie - paraqitet një listë suksesesh, theksohen shifrat, vizatohet një tablo përparimi. Dhe vërtet, nëse të dhënat janë të sakta, ato janë lajme të mira. Por pikërisht këtu hyn refleksi ballkanik i skepticizmit: shifrat e krimit varen edhe nga sa raportohet, jo vetëm nga sa ndodh.

„Niveli më i ulët në 20 vjet" është një pohim i fuqishëm, por qytetari e mat sigurinë ndryshe - jo në statistika, por në atë nëse ndihet i sigurt në rrugë natën. Dhe këto ditë, kur në të njëjtën periudhë lexojmë për sulme në qendër të Shkupit dhe djegie automjetesh, raporti dhe ndjesia në rrugë jo gjithmonë shkojnë bashkë.

Tridhjetë grupe kriminale të zbuluara tingëllon mbresëlënëse - por mbresëlënëse është edhe pyetja se sa grupe të tilla ekzistojnë fare. Çdo qeveri mburret me atë që ka zbuluar; rrallë ndonjëra flet për atë që i ka shpëtuar. Raportet janë të nevojshme, por ato janë fillimi i bisedës për sigurinë, jo fundi i saj.