Бројки што секогаш звучат добро на хартија. Министерот за внатрешни работи Панче Тошковски поднесе отчет во кој тврди дека Македонија денес има најниско ниво на криминалитет во последните 20 години. Според него, за две години се откриени 30 организирани криминални групи, а системот „Безбеден град” дава конкретни резултати – намалени сообраќајни прекршоци и помалку жртви.

Отчетот е дел од вообичаениот ритуал на секоја власт – се поднесува список на успеси, се истакнуваат бројки, се црта слика на напредок. И навистина, ако податоците се точни, тоа се добри вести. Но токму тука доаѓа балканскиот рефлекс на скептицизам: бројките за криминал зависат и од тоа колку се пријавува, не само од тоа колку се случува.

„Најниско ниво во 20 години” е силна тврдња, но граѓанинот ја мери безбедноста поинаку – не во статистики, туку во тоа дали се чувствува сигурно на улица навечер. А деновиве, кога во истиот период читаме за напади во центарот на Скопје и палење автомобили, отчетот и чувството на улицата не секогаш одат заедно.

Триесет откриени криминални групи звучи импресивно – но импресивно е и прашањето колку такви групи воопшто постојат. Секоја влада се фали со она што го открила; ретко која зборува за она што ѝ промакнало. Отчетите се потребни, но тие се почеток на разговорот за безбедноста, не негов крај.