Anthropic'in icra direktörü Dario Amodei, kendi alanındaki birine nadiren yöneltilen bir suçlamaya karşı savunmaya geçti: kendi ürününün tehlikelerinden fazla söz etmiş olmak. Yatırımcı Gavin Baker ona açıkça, yapay zekânın riskleri konusundaki uyarıların ABD'de özellikle veri merkezlerine karşı direnci beslediğini ve „yakında dünyanın en önemli şirketlerinden birinin direktörü olacak” bir adamın „kendi sektörünün daha olumlu bir savunucusu” olması gerektiğini söyledi.

Amodei'nin yanıtı tartışmadan daha ilginç. Olumsuz tabloyu kendisinin yarattığını kabul etmedi, ama tablonun kendisini de inkâr etmedi. „Bence bu temelde bir güven krizi”, diye yazdı. „Bence sıradan insanlar ne şirketlere, ne hükümetlere, ne de teknoloji sektörüne güveniyor ve onları kandırmak için yeni bir yol pişirdiğimizden hep şüpheleniyorlar.”

Bu, iki kez okunmayı hak eden bir cümle, çünkü içeriden geliyor. Onu ne bir eleştirmen ne de bir düzenleyici söylüyor - teknolojiyi satan adam söylüyor. Ve onun okumasına göre güvensizlik dün yapay zekâyla doğmadı; onlarca yıldır birikiyordu ve yapay zekâya duyulan direnç onun „yalnızca son yinelemesi”.

Silikon Vadisi'nde nadiren duyulan bir itiraf

Amodei yanıtının en keskin bölümünü kendine yöneltti. „Bence Anthropic dâhil yapay zekâ şirketlerine yöneltilen açık ara en isabetli eleştiri, dünyaya yardım edeceğimize dair büyük vaatlerimizi henüz yerine getirmemiş olmamız”, dedi. „Bu tümüyle bize ait ve bence mesaj ile pazarlama üzerine bütün bunların yerine yöneltmeniz gereken eleştiri budur.”

Ardından sektörün kendisi için bir ölçüt ekledi: yapay zekânın kanseri iyileştireceği vaadi, ona göre, „ilham verici olmaktan çok bir klişe”; insanların fikrini gerçekten değiştirecek olan „kanseri gerçekten iyileştirmek”. Vaatle teslimat arasındaki fark, hem de vaatleri veren kişinin ağzından.

Düğüm olarak düzenleme

İkinci cephe düzenleme. Amodei, Baker'ın sahte bir seçim kurduğunu savunuyor - ya kuralsız ve geniş biçimde yayılmış yapay zekâ, ya da düzenleme yoluyla birkaç şirkette toplanmış teknoloji. „Silikon Vadisi'nde düzenleme = düzenleyici ele geçirme = güç yoğunlaşması şeklinde bir kısayol olduğunu biliyorum, ama bu bana hep dünyanın fazla basitleştirilmiş bir resmi gibi geldi”, diye yazdı. „Bu balonun dışındaki birçok insan düzenlemeyi, şirket gücünü sınırlayan ve sıradan insanlara yarayan bir şey olarak görüyor.”

Anthropic'in, en büyük oyuncuları yavaşlatan ve küçük rakipleri kayıran kurallar önermeye çalıştığını söylüyor. Modellerin açık ağırlıklarının yardımı olduğunu, ama özünde hiçbir şeyi çözmediğini, çünkü „yoğunlaşmayı yalnızca en fazla işlem gücüne ve çipe sahip olanlara kaydırdığını” belirtiyor. Başka bir deyişle: güç yok olmuyor, yalnızca yer değiştiriyor.

Burada durmakta fayda var. Bir şirket kendisini yavaşlatan kurallar önerdiğinde, bunun genellikle özgecilik olmayan bir nedeni vardır. Şüpheye alan bırakan soru, Amodei'nin samimi olup olmadığı değil; en büyük oyuncular kuralların yazıldığı masada otururken tam olarak nasıl bir düzenlemenin yazıldığı.

Tarif ettiği güven krizi ise Amerikan'a özgü bir olgu değil. Kurumlara, şirketlere ve „daha iyi bilenlere” duyulan güvensizliği bir Balkan okuruna kimsenin açıklaması gerekmiyor. Fark şu: burada teknoloji hazır, teslim edilmiş ve başka bir yerde çoktan kararlaştırılmış olarak geliyor; kurallar ise - gelirlerse ve geldiklerinde - Brüksel ve Washington'da yazılıyor. Bunun bize nasıl oturduğunu kim soracak?