Amodei pranon se njerëzit nuk i besojnë industrisë: „Gjithnjë dyshojnë se po gatuajmë një mënyrë të re për t'i mashtruar”

Dario Amodei, drejtori ekzekutiv i Anthropic, u gjend në pozitën të mbrohej nga një akuzë që rrallë i drejtohet dikujt nga dega e tij: se kishte folur tepër për rreziqet e produktit të vet. Investitori Gavin Bejker i porositi publikisht se paralajmërimet për rreziqet e inteligjencës artificiale e ushqejnë rezistencën në SHBA, sidomos ndaj qendrave të të dhënave, dhe se një njeri që „së shpejti do të jetë drejtor i njërës prej kompanive më të rëndësishme në botë” duhet të jetë „mbrojtës më pozitiv i industrisë së vet”.

Përgjigjja e Amodeit është më interesante se debati. Ai nuk pranoi se e krijoi pamjen negative, por nuk e mohoi vetë pamjen. „Mendoj se kjo është në thelb një krizë besimi”, shkroi. „Mendoj se njerëzit e zakonshëm nuk u besojnë kompanive, qeverive apo industrisë teknologjike dhe gjithnjë dyshojnë se po gatuajmë një mënyrë të re për t'i mashtruar.”

Kjo është një fjali që vlen të lexohet dy herë, sepse vjen nga brenda. Nuk e thotë një kritik, as një rregullator - e thotë njeriu që e shet teknologjinë. Dhe sipas leximit të tij, mosbesimi nuk lindi dje me inteligjencën artificiale; është grumbulluar me dekada, ndërsa rezistenca ndaj IA-së është „vetëm përsëritja e fundit” e tij.

Pranimi që rrallë dëgjohet në Silicon Valley

Pjesën më të mprehtë të përgjigjes Amodei e drejtoi nga vetja. „Mendoj se kritika larg më e saktë ndaj kompanive të inteligjencës artificiale, përfshirë Anthropic, është se ende nuk i kemi përmbushur premtimet tona të mëdha se do ta ndihmojmë botën”, tha ai. „Kjo është plotësisht mbi ne, dhe mendoj se kjo është kritika që duhet ta bëni në vend të gjithë kësaj për mesazhe e marketing.”

Pastaj shtoi edhe një masë për vetë industrinë: premtimi se IA-ja do ta shërojë kancerin, thotë ai, është „më shumë klishe sesa frymëzues”; ajo që vërtet do ta ndryshonte mendimin e njerëzve është „ta shërojë vërtet kancerin”. Dallimi mes premtimit dhe dorëzimit, i thënë nga ai që i jep premtimet.

Rregullimi si nyjë

Fronti i dytë është rregullimi. Amodei pohon se Bejker vendos një zgjedhje të rreme - ose IA e përhapur gjerësisht pa rregulla, ose teknologji e përqendruar te disa firma përmes rregullimit. „E di se ekziston një lloj shkurtese silikonvaleze ku rregullim = kapje rregullatore = përqendrim pushteti, por gjithnjë më është dukur si një pamje tepër e thjeshtëzuar e botës”, shkroi. „Shumë njerëz jashtë kësaj flluske e shohin rregullimin si diçka që e kufizon pushtetin korporativ dhe u shërben njerëzve të zakonshëm.”

Anthropic, sipas tij, përpiqet të propozojë rregulla që i ngadalësojnë lojtarët më të mëdhenj e favorizojnë konkurrentët më të vegjël. Se peshat e hapura të modeleve ndihmojnë, por nuk zgjidhin asgjë thelbësore, sepse „thjesht e zhvendosin përqendrimin drejt atyre me më shumë fuqi llogaritëse e çipa”. Me fjalë të tjera: pushteti nuk zhduket, vetëm zhvendoset.

Këtu vlen të ndalemi. Kur një firmë propozon rregulla që e ngadalësojnë vetveten, zakonisht ka një arsye që nuk është altruizëm. Pyetja që lë hapësirë për skepticizëm nuk është nëse Amodei është i sinqertë, por çfarë rregullimi saktësisht shkruhet kur lojtarët më të mëdhenj ulen në tavolinën ku ai shkruhet.

Ndërsa kriza e besimit që ai përshkruan nuk është fenomen amerikan. Mosbesimi ndaj institucioneve, ndaj korporatave dhe ndaj „atyre që dinë më mirë” është diçka që lexuesit ballkanik nuk ia shpjegon askush. Dallimi është se këtu teknologjia mbërrin e gatshme, e dorëzuar dhe e vendosur tashmë diku tjetër, ndërsa rregullat - kur dhe nëse vijnë - i shkruajnë Brukseli dhe Uashingtoni. Kush do të pyesë si na bie kjo neve?