Avrupa'nın unutmaya çalıştığı savaş yeniden yayılıyor - bu kez Ukrayna'nın kalbine doğru. Dnipropetrovsk'taki yetkililer zorunlu tahliyeyi 23 yeni yerleşim yerine genişletiyor; odakta çocuklu aileler var.

Rakamlar soğuk ve somut. Yaklaşık 3.800 çocuk bir ay içinde tehlikeli bölgelerden başka yere taşınmak zorunda. Bu bir tavsiye değil - bir emir. Ve çocukların tahliyesi için verilen bir emir yalnızca bir şey anlamına gelir: cephe, yetkililerin onu istikrara kavuşturabileceğinden daha hızlı ilerliyor.

Bu, riskin kontrol altına alınması değil, genişlemesidir. Daha önce, haziran başına kadar bölgedeki 64 yerleşim yerinden 6.600 sivil çoktan tahliye edilmişti. Şimdi tehlike bölgesi küçülmek yerine büyüyor; askeri yönetim güvenlik durumunun daha da kötüleşmesini açıkça bekliyor ve bölgeler doğrudan hedef haline gelmeden önce çocukların taşınmasına öncelik veriyor.

Balkanlı bir okur için böyle bir haber, fazlasıyla uzamış bir savaşta bir rakama daha kolayca dönüşür. Ama her rakamın ardında, evlerini neden terk ettiklerini anlamayan çocuklarla dolu bir otobüs var. Balkanlar bunu kendi savaşlarından hatırlar - en küçüklerin tahliyesi haber olduğunda, bu, siyasetin herkesi çoktan yüzüstü bıraktığı andır. Kimsenin yüksek sesle sormadığı soru basit: bir savaş, uzaklığın yalnızca bir yanılsama olduğunu fark etmeden önce daha ne kadar "uzakta bir yerde" sürdürülebilir?