Lufta që Evropa po përpiqet ta harrojë po përhapet sërish - këtë herë drejt zemrës së Ukrainës. Autoritetet në Dnjepropetrovsk po zgjerojnë evakuimin e detyrueshëm në 23 vendbanime të reja, ndërsa në fokus janë familjet me fëmijë.

Shifrat janë të ftohta dhe konkrete. Rreth 3.800 fëmijë duhet të zhvendosen nga territoret e rrezikshme brenda një muaji. Ky nuk është rekomandim - është urdhër. Dhe një urdhër për evakuimin e fëmijëve do të thotë vetëm një gjë: fronti po afrohet më shpejt sesa autoritetet mund ta stabilizojnë.

Ky është një zgjerim, jo një frenim i rrezikut. Më parë, nga 64 vendbanime në rajon ishin evakuuar tashmë 6.600 civilë deri në fillim të qershorit. Tani zona e rrezikut po rritet në vend që të zvogëlohet, ndërsa administrata ushtarake pret hapur përkeqësim të mëtejshëm të sigurisë, duke i dhënë përparësi zhvendosjes së fëmijëve para se zonat të bëhen objektiv i drejtpërdrejtë.

Për lexuesin ballkanik, një lajm i tillë lehtë kthehet në edhe një shifër në një luftë tepër të zgjatur. Por pas çdo shifre qëndron një autobus plot me fëmijë që nuk e kuptojnë pse po e lënë shtëpinë. Ballkani e mban mend këtë nga luftërat e veta - kur evakuimi i më të vegjëlve bëhet lajm, ai është momenti kur politika tashmë i ka tradhtuar të gjithë. Pyetja që askush nuk e bën me zë është e thjeshtë: sa gjatë mund të zhvillohet një luftë „diku larg" para se të kuptojmë se largësia është thjesht një iluzion?