Aylarca dükkânlarda mükemmel gelinliği arayan gelinler vardır. Bir de onu kendisi yapmaya karar veren biri var - Celia, hayatının en önemli günü için gelinliği annesiyle birlikte diken bir tasarımcı.

Celia ve nişanlısı Diego ortak arkadaşlar aracılığıyla tanıştı. O akşam başka planları olmasına rağmen Diego, onu görür görmez kaldı. İlk resmi buluşma üç ay sonra geldi, ardından pandemi ve uzun telefon görüşmeleri ilişkiyi pekiştirdi. Beş yıl sonra Diego, ilk buluşmalarını yeniden canlandırdı ve Madrid'de bir kilisenin girişinde ona evlenme teklif etti - daha sonra evlenecekleri kilisenin aynısında.

Annesi Monica ile birlikte düğün konukları için bir moda markası işlettiğinden, Celia için ikilem yoktu - gelinliği kendisi tasarlayacaktı. Bütün gün tek bir gelinlik giymeye karar verdi, bu da gerçekten sevdiği bir parça olması gerektiği anlamına geliyordu.

Seçim, onu hemen büyüleyen bir nakışa sahip ipek organzeye düştü. „Zamansız olmasını ve ömrüm boyunca sevmemi istedim“, diye açıklıyor Celia. Tasarım üç çeyrek kollar, kayık yaka, kendi tarzına özgü asimetrik kesimler ve çıkarılabilen hareketli bir kuyruk içeriyordu.

Düğün Madrid'de bir üniversitede yapıldı, yirmiden fazla konuk onun markasının kreasyonlarını giymişti. Aksesuarlar bej topuklu ayakkabılar, aile takıları ve beyaz güller, orkideler ve lisianthustan oluşan sarkan bir buketi içeriyordu - annesinin kendi düğününde taşıdığının aynısı. İki nesli tek bir anda birleştiren bir detay.

Sürprizler de vardı. Çift, Diego'nun babasının seslendirdiği bir tango yaptı, Celia'nın annesi ise ABBA'nın „Dancing Queen“ şarkısıyla gizli bir flash mob düzenledi. Sonunda en güzel anlar en ince ayrıntısına kadar planlananlar değil, sürpriz olarak gelenler oldu - ki bu, belki de her düğün için en güzel ders.