Ka nuse që me muaj kërkojnë fustanin e përsosur nëpër dyqane. E ka edhe një që vendosi ta krijonte vetë - Selija, një dizajnere që bashkë me nënën e saj qepi fustanin për ditën më të rëndësishme të jetës.

Selija dhe i fejuari i saj Diego u njohën përmes miqve të përbashkët. Edhe pse kishte plane të tjera atë mbrëmje, Diego mbeti sapo e pa. Takimi i parë zyrtar erdhi tre muaj më vonë, e pastaj pandemia dhe bisedat e gjata telefonike e forcuan lidhjen. Pas pesë vjetësh, Diego rikrijoi takimin e tyre të parë dhe i propozoi para hyrjes së një kishe në Madrid - po asaj ku më vonë do të kurorëzoheshin.

Meqë bashkë me nënën e saj Monika drejton një markë mode për mysafirët e dasmave, për Selijën nuk kishte dilemë - fustanin do ta dizajnonte vetë. Vendosi të mbante një fustan gjithë ditën, çka do të thoshte se duhej të ishte një pjesë që vërtet e donte.

Zgjedhja ra mbi organzën e mëndafshit me një qëndisje që e pushtoi menjëherë. „Doja të ishte i përjetshëm dhe të më pëlqente tërë jetën“, shpjegon Selija. Dizajni përfshinte mëngë deri në tre të katërtat, jakë në formë varke, prerje asimetrike tipike për stilin e saj, dhe një bisht të lëvizshëm që mund të hiqet.

Dasma u mbajt në një universitet në Madrid, me mbi njëzet mysafirë të veshur me krijime të markës së saj. Aksesorët përfshinin taka bezhë, bizhuteri familjare dhe një buqetë kaskadë me trëndafila të bardhë, orkide dhe lizantus - po ajo që kishte mbajtur edhe nëna e saj në dasmën e vet. Një detaj që lidh dy breza në një çast.

Pati edhe surpriza. Çifti kërceu një tango të interpretuar nga babai i Diegos, kurse nëna e Selijës organizoi një flash-mob të fshehtë me këngën „Dancing Queen“ të ABBA-s. Në fund, çastet më të bukura nuk ishin ato më të planifikuarat me hollësi, por ato që erdhën si surprizë - që është, ndoshta, mësimi më i bukur për çdo dasmë.